Onze grootste angst

6993 views | 221 reacties |
shares

Mijn succes in zaken is altijd het resultaat geweest van mijn vaardigheid in presenteren.

Lang voordat ik trainer werd en lezingen gaf, moest ik vaak genoeg mijn ideeën presenteren aan investeerders, potentiële partners, potentiële klanten, de media, in conferenties, etc…

Het was niet gemakkelijk in het begin.

Toen ik mijn eerste softwarebedrijf begon was ik een verlegen en onhandige tiener. Ik was gepassioneerd over wat ik deed, maar ik had geen kaas gegeten van presenteren, van verbale en non-verbale communicatie en had ook geen geduld om me goed voor te bereiden.

Een paar jaar later, toen ik mijn ideeën moest presenteren aan potentiële klanten, partners en investeerders in het buitenland, sprak ik maar een klein beetje Engels en het hele proces was behoorlijk beangstigend en vermoeiend.

De ommekeer kwam jaren later, toen ik mijn eerste groep leidde als trainer. Ik vertelde de 42 deelnemers: “Er zijn maar twee regels die je hoeft te onthouden. Regel nummer één is… “

10 seconden gingen voorbij, 20 seconden gingen voorbij, 30 seconden gingen voorbij, het voelde alsof er jaren voorbij gingen en ik kon mijn woorden niet vinden… ik had een complete black-out.

Mijn grootste angst werd werkelijkheid…

Ik zal die avond nooit vergeten – 19 juni 1996.

En dan nu een sprong naar het heden… 16 jaar later.

Nu vind ik het heerlijk om in het openbaar te spreken.

Ik houd ontzettend van de transformatie van mezelf met vlinders in mijn buik terwijl ik voor een nieuwe groep sta, naar die toestand waarin ik helemaal mezelf kan zijn, ontspannen en authentiek – alsof ik een gesprek voer met oude vrienden.

Het was op die avond van 19 juni 1996 dat ik deze transformatie voor het eerst heb ervaren.

De seconden tikten voorbij en ik kon het zweet van mijn gezicht voelen druppelen… op een gegeven moment gaf ik het op en zei… “en de tweede regel is…”.

42 mensen begonnen te lachen, ik begon te lachen en ineens wist ik regel nummer één weer… en mijn grootste angst verdween.

Sinds die tijd heb ik honderden, misschien duizenden presentaties gegeven – seminars, workshops, verkooppresentaties, media-interviews, noem maar op.

Ik werd bekend als expert in mijn niche, creëerde geweldig zakelijk succes en maakte een verschil in de levens van duizenden mensen – en dat allemaal doordat ik de vaardigheid in presenteren en spreken in het openbaar heb geleerd, geoefend en beheers.

Nou, dat was een heel verhaal over mij, laten we het eens over jou hebben… Hier zijn 3 vragen voor je:

  • Heb je een belangrijke boodschap te vertellen, maar is een groep toespreken niet je favoriete bezigheid?
  • Knikken jouw knieën en weigert je stem als je voor een groep mensen staat?
  • Oftewel, lijd je in meer of mindere mate aan de angst om in het openbaar te spreken?

Zo ja… dan ben je niet alleen…

Spreken in het openbaar is voor veel mensen hun grootste angst: groter nog dan een bezoek aan de tandarts, verdrinken, spinnen of zelfs doodgaan.

 

Ik kijk ernaar uit jouw comment te lezen en je te helpen om met jouw angst voor het spreken in het openbaar af te rekenen.

Op jouw succes,

Nisandeh

PS. DEEL dit artikel met jouw netwerk, door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google+ knoppen te klikken, want zo kunnen bevriende ondernemers in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
221 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Anja Leinders
10 years ago

Toen ik voor het eerst voor een groep stond te spreken, was dat met knikkende knieën en trillende handen. Mijn stem klonk alsof ik 3 verdiepingen met de trap was gekomen, zo hard bonsde mijn hart.

Nu, bijna 10 jaar later, zijn gelukkig de grote pankenkoorts-symptomen verdwenen. Het lijkt wel dat, hoe meer je op het podium staat, hoe meer het een natuurlijke habitat lijkt te worden.

Mariken de Kok
10 years ago

Mijn obstakel bij presenteren is om goed in te schatten waar het publiek in geïnteresseerd is. Vaak geef ik presentaties over nieuwe onderwerpen zoals social media. Ik vind het dan moeilijk om in te schatten was het kennisniveau van mijn publiek is.

Anita Brinkman
10 years ago
Reply to  Mariken de Kok

Hoi Mariken

Is dat van tevoren te bevragen bijvoorbeeld bij aanmelding? En/of kun je er een verdieping, laatste nieuws, eigen handigheidjes in gebruik o.i.d. aan toevoegen?

gr anita

Fiorella Martijnse
10 years ago

Voor mij is het belangrijk om het verhaal dat ik over het voetlicht wil brengen heel goed heb voorbereid. Dan heb ik geen spreekangst in het openbaar. Vragen uit het publiek kan ik dan goed mee omgaan. Maar ik heb wel een probleem om spontaan de microfoon te grijpen. Dan ben ik al gauw bang dat wat ik zou willen zeggen toch niet interessant genoeg is, of dat ik de controle over de inhoud van wat ik wil zeggen al doende verlies. Als ik onvoorbereid het woord voer in een grotere groep en de belangstelling merk van de anderen, word ik op slag zo verlegen dat ik de controle verlies op wat ik aan het zeggen ben . Ik heb nog geen manier gevonden om die angst te kanaliseren.
Bovenstaande verhalen zijn wel inspirerend…

Isabel Anthony
Isabel Anthony
10 years ago

Mijn grootste angst in spreken in het openbaar is dat ik het publiek zal vervelen. Ik wil geen blikken zien die zeggen: “so what? ‘. Ik wil ze opwinden. Het is een kunst om dat te doen!

Jacqueline Lammerts
10 years ago
Reply to  Isabel Anthony

@ Isabel en so what!? áls ze dat gaan zeggen? Blijf maar lekker bij jezelf en dat wat jij aan inspiratie wilt delen. Er zijn áltijd mensen die iets anders vinden. En dat is toch OK? Met 7 miljard mensen op de aarde zijn er altijd wel een paar die so what zeggen. en jouw input niks vinden. Dat wil toch niet zeggen dat je dit niet met al die anderen kunt delen?

Sylvie van de Meerendonk
Reply to  Isabel Anthony

Ja precies!! Mensen meeslepen, raken, inspireren en zorgen dat ze hun leven gaan veranderen (ten goede :)!! Hoe doe je dat??

Sandra Derksen
Sandra Derksen
10 years ago

Overigens neem ik deel aan deze training en ook hier kijk ik naar uit. Ga er vast en zeker goede zaken leren / ervaren.

Pilar Melkert-Veloso
10 years ago

Ik heb toch de angst om in een grote groep mensen te staan en te spreken. Ik had weining of nihil ervaring mee, dus.
Ik ben een paar jaar begonnen met een eigen onderneming en presenteren in een kleine groep mensen thuis lukt nu wel. Mijn grote uitdaging nu is echt in een grote groep mensen te spreken. Daar gaat mijn zenuwen……
Ik wil graag leren wat Open Circles Academy te bieden heeft om dit te overkomen.

Willeke Heerkes
10 years ago

Ooit deed ik de HEAO en daar moest ik bij alle talen spreekbeurten houden. Bij Duits besloot ik als 1e te gaan om er ook weer als 1e vanaf te zijn. ik oefenen, oefenen, oefenen maar bloedzenuwachtig was ik. Halverwege kreeg ik een black-out en is er geen woord meer uit mij gekomen. Voor de moeite kreeg ik nog een 6- maar ik was er alsnog als 1e vanaf!
Toch weet ik dat ik wel graag zou presenteren, ik denk alleen dat het voor mij belangrijk is dat ik in verbinding ben met het verhaal dat ik vertel.

Wim Bakker
10 years ago

Hoi Willeke,

Ik denk niet dat je probleem zit in je verbinding met het verhaal, maar vooral met de verbinding met jezelf. Als je de stof beheerst heb je eigenlijk geen voorbereiding nodig en zou je blind een presentatie kunnen geven. Dus als je weet dat je de stof beheerst, kun je dat zo presenteren en zelfs willekeurig van de hak op de tak toelichten en weer terugkomen bij de kern van je verhaal/presentatie. Zo doe ik het in ieder geval.

Als je een black-out krijgt is dat vaak een teken, dat je verbinding met jezelf even wegvalt door bijvoorbeeld een overmatig druk maken.
Dus als je de stof grotendeels beheerst en eigen hebt gemaakt, laat zeggen op hoofdvlak, zie het als een boomstructuur met takken en zijtakken, dan maakt dat niet meer uit ook al verspreek je je een keertje. Je hebt het dan ook sneller door en kunt dat eigenlijk terplekke herstellen, omdat je bewustzijn op dat betreffende stukje stof/verhaal is ingesteld.

Het maakt natuurlijk zeker iets uit of het verhaald/de stof je interesse heeft en zelfs dan kun je het je eigen maken door het niet als mogelijk probleem te zien, maar er mee aan de gang te gaan vanuit de vraag “Wat weet ik nu nog niet om daar te komen?”. Hopelijk heb je hier iets aan.
Gr. Wim

Nicole de Swart
10 years ago

Mijn probleem is dat ik te lang nadenk om de juiste woorden te vinden. Hierdoor gaat de vaart uit mijn presentatie en verslapt de aandacht van het publiek.

Gonny Geurts
10 years ago

Het formuleren van wat ik te zeggen heb, vind ik het moeilijkst.
Hoe leg ik het zo uit, dat iemand anders kan mee beleven wat er in een kunstwerk zit?

Jacqueline Lammerts
10 years ago
Reply to  Gonny Geurts

@ Gonny. Het verwoorden van wat je met je Hart hebt gecreëerd gaat het makkelijkste als je dit doet vanuit je hart. Daarvoor hoef je niks (met je hoofd) te bedenken hoe je het “zou moeten” formuleren. Het is iets dat ín je opkomt en dat mag je delen. Meer is het niet. En weet je, dát is waarmee je mensen raakt. Spreken en delen vanuit je hart. Heel veel succ6!

Anita Brinkman
10 years ago

Hoi Jacqueline,

Dit herken ik sinds kort zeker. Ik heb mijn eerste teleseminar (lezing per telefoon) over postnatale depressie gehouden 1 feb jl.

Angst genoeg en daarom een verhaal voorbereid met een fiks aantal punten op papier. Maar ik wist er zoveel van dat ik een uur gepraat heb zonder het papier te gebruiken!

Later teruggeluisterd en vond het een mooi verhaal haha. Wel teveel uuuuuuuum gezegd. Veel um ook in het begin van de zin voordat er weer een alinea zeg maar, uitkwam. Iemand daar tips voor?

Kemal Wesenhagen
10 years ago
Reply to  Anita Brinkman

Hoi Anita,
Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Je zal merken dat het na een aantal teleseminars over dezelfde materie steeds minder wordt. Groet, Kemal

Anita Brinkman
10 years ago

He Kamal

Ja dat denk ik ook
Ik heb vanm nog teruggeluisterd en daar een samenvatting van gemaakt dus volengde keer moet het zeker met minder um’s lukken

Bedankt voor je steuntje in de rug

gr anita

Irene Luth
Irene Luth
9 years ago

In mijn diepste kern vind ik het super leuk om voor een groep te staan, alle aandacht te krijgen en mijn boodschap te verkondigen. Echter, tijdens mijn studie heb ik een keer een presentatie moeten houden over een onderwerp dat me totaal niet interesseerde, ik kreeg spontaan een black-out! Haperend en stotterend heb ik me er uit weten te redden. Sindsdien ben ik bang een zelfde soort ervaring te krijgen. Maar ik weet ook, dat dit juist gaat gebeuren zodra ik daar bang voor ben. Ik denk dat mijn oplossing is gewoon 100 keer voor een groep te gaan staan, en veel succeservaringen opdoen.

Leni Minderhoud
9 years ago
Reply to  Irene Luth

Irene, dat is al een goede start dat je het leuk vindt!
En praten over een onderwerp dat je interesseert en waar jij expert in ben is zo veel makkelijker.
Dat is een eerste ingredient voor een succes presentatie. Ook de voorbereiding en dan heel vaak het doen. Schijt hebben aan wat ze van je vinden op het moment dat je er staat. Vanuit de inhoud spreken en contact met je publiek maken.
Daarna natuurlijk wel vragen wat ze ervan vonden en hoe je overkwam. Maar een goed evenwichtig zelfbeeld is al een hele goede start.

100 keer doen werkt echt!

zomerse groet
Leni

Peter Willekens
Peter Willekens
10 years ago

Ik was van oorsprong zeer verlegen, extreem verlegen zelfs. Nadat ik 6 jaar geleden plots voor een groep van +100 mensen moest spreken werd dit gelukkig wat beter.

Ik durf echter niet zeggen dat ik vandaag met een gerust gemoed een grote groep toespreek. In kleine groepen (tot +- 10 mensen) voel ik me intussen als een vis in het water.

Peter

Boy Soochit
10 years ago

Op zich gaat presenteren me prima af. Echter heb ik immers een drempel te overwinnen. Een drempel van denken dat ik niet de juiste woorden zal vinden, niet een duidelijk verhaal heb, een lijn missen en noem maar op. Dan denk je; dat gevoel moet dieper liggen. . . .identificeer dat gevoel en tracht het een plek te geven. Zo ontdek je waar je eigen obstakels liggen. En die onstakels zijn voor mij groter dan ze in werkelijkheid zijn. . .

Trijnie Huls
10 years ago

Waar ik mij mee voorbereid is te ademen naar de buik zodat mijn energie niet te hoog komt te zitten en ik hoog ga praten en uit contact ga bij mijn gevoel. Op die manier kun je langer de aandacht vasthouden van de groep. Je aandacht te verleggen naar het vertrouwen dat je de kennis wel in je hebt.
Ondanks dat voel ik toch de spanning vanuit dat ik het wel goed wil doen en niet voor gek wil staan.
En…. oefening baat kunst.

Annemiek Wever
10 years ago

Eén van mijn meest leerzame confrontaties met angst en falen vond plaats op de trouwdag van mijn broer. Ik had toegezegd om in de kerk een gezang te zingen, a capella. Het was geen bekend lied of melodie. Dus ik had goed geoefend, maar was erg nerveus toen ik daar in de kerk stond, zonder de steun van familie of vrienden.
Ik zette het lied in en al bij de 2e regel ontdekte ik dat ik helemaal fout zat. De melodie klopte voor geen meter.
Dus ik stopte en het was doodstil in de kerk.
Waar ik het vandaan haalde weet ik niet, maar ik hoorde mezelf zeggen tegen de organist: “Meneer Visser, er gaat iets fout. Wilt u de melodie voorspelen?”
Hij speelde met één hand de melodie.
Toen zong ik het 1e couplet foutloos. Bij het 2e speelde de organist de melodie erbij. Bij het 3e couplet pakte hij met andere hand de accoorden erbij en zo voltooiden we het hele lied. Ik voelde hoe iedereen gaandeweg ontspande en de tekst van het lied kon bevatten.
Tot op de dag van vandaag uit mijn vader zijn bewondering over mijn prestatie.
Ook op mij heeft deze ervaring een onuitwisbare indruk gemaakt. Ik had de keus: stoppen en falen, waardoor ik er altijd met spijt en angst aan terug zou denken. Of om hulp vragen, mezelf overwinnen en slagen.
Godzijdank koos ik voor het laatste. Want er is altijd hulp, als we het maar vragen.

Rianne de Mos
Rianne de Mos
10 years ago

Ik sta graag voor een groep en het gaat me goed af. Toch is er iets dat mij remt om helemaal vrij te voelen, maar wat? Het is een angst, ik weet alleen niet precies waarvoor…………zichtbaarheid? kwetsbaarheid? afwijzing? verveling? wat zullen ze van me denken?

Anna Sofia van Hooijdonk

Voor mij is het spreken voor groepen niet een probleem.
Tijdens een meeting vind ik het een grotere uitdaging de mensen individueel aan te spreken. Luisteren naar hun verhaal gaat me heel goed af, mijn verhaal vertellen hangt heel erg af van de openheid en belangstelling van de ander. Als ik mensen eenmaal een beetje ken, is ook dit geen punt meer, dan stroomt het als vanzelf, is het VAN-ZELF-SPREKEND

Nathalie Bouts
Nathalie Bouts
9 years ago

In 2010 gaf ik voor het eerst een speech met de bedoeling het publiek te inspireren met mijn verhaal. Ik had er heel veel zin in om dat te doen.
Een paar minuten voordat ik op moest verstijfde ik bijna. Met gutsende oksels en knikkende knieën ben ik voor de groep gaan staan. Ik besloot gewoon te benoemen wat er was: super veel zenuwen. Dat heeft mij enorm geholpen. De kop was eraf en het publiek wist wat er was: je hebt wel een verhaal maar even opstart problemen. Achteraf veel complimenten ontvangen, ook over het benoemen van wat er was. Een fijne ervaring, behalve de zweetlucht van de zenuwen 🙂
Zorgen voor een goede voorbereiding is denk ik het belangrijkste. Daarnaast spreken vanuit je hart en alle eventuele ongemakken en/of voorvallen (bv een telefoon die afgaat) gewoon benoemen. Gaat je helpen om weer verder te gaan. Succes!

Jantina van der Waal
10 years ago

Ben het helemaal met Hans-Peter eens. Als ik me zeker voel in wat ik heb te zeggen doet het aantal mensen er niet toe, maar als ik één dingetje niet weet of ergens de logica niet van zie, ben ik inwendig onzeker. Bijna nooit vraagt iemand naar dat onlogische dingetje dat ik niet kan uitleggen. Ik kan het kennelijk logisch brengen, maar ik weet zelf dat ik het niet snap en het idee door de mand te kunnen vallen is niet leuk.

Michelle Coops
10 years ago

Heel herkenbaar, die angst. Niemand verwacht van mij dat ik moeite heb met spreken in het openbaar, omdat ik een extravert persoon ben. Maar het grote gevaar schuilt in mijn geval vooral in al die ogen die zich op me richten, de gedachtes die mensen dan hebben. Gelukkig weet ik dankzij een traject met een presentatiecoach (Vuur en Schenen) waar mijn angst vandaan komt en kan ik ‘t plaatsen. En oplossen. Het is denk ik ook een kwestie van gewoon doen…oefening baart kunst, niet waar?

Stefania Papaccioli
8 years ago

The first time I experienced fear in front of an ‘audience’ was about 20 years ago, I was young but not longer the child with no fear I used to be.
I had to perform some classical music ‘pieces’ on the piano in front of a small audience of family and friends, including my (first) boyfriend and his family. After years of smoothless little concerts in front of family and friends, this time my hands started to shake and sweat. I had to start my pieces over and over again; eventually I managed to finish but it felt like the worst day of my life and I only wanted to disappear for how ashamed I was of myself. That same day I told my parents I would never play the piano in front of an audience ever again and I stopped taking lessons. And so I did.

I then became a school teacher and a teacher trainer, spoke often in front of a crowd effortless and quite enjoying it.
Till I moved to the European School; one day, about 12 years ago, I had to speak in front of a big audience of colleagues and it happened again: my voice was trembling, I had a dry mouth and I could not finish my sentences. I cut it very short and decided I could not speak in public any more.

Well, I had a presentation for my new business a couple of months ago and it worked ok, but realized I could do much better. And in order to improve my skill I needed to do it as often as possible. And that’s my challenge now.
I am preparing myself for a big presentation of my new products to prospects for the end of the year. My goal is to speak to an audience of at least 100 people.
I need to make sure that my remote emotional fear doesn’t stop me from bringing out the message I want to communicate.

I am sure Nisandeh’s tips would be very helpful.
Can’t wait to receive the pdf 😉

Bianca Liefting
10 years ago

Als ik een rol of typetje speel, ben ik gevoelsmatig niet zichtbaar en verschuil ik me achter het masker. Maar als ik zonder rol het podium betreed, maak ik mezelf zichtbaar en daar zit mijn angst. Ik spreek mij dan zo snel mogelijk uit om ook zo snel mogelijk weer het podium te kunnen verlaten.

Anne Brand
Anne Brand
7 years ago

Ik ben zeker niet op mijn mondje gevallen en in vertrouwd gezelschap ben ik vaak degene die lollig en adrem is.

Maar op het moment dat ik voor een “vreemd” gezelschap sta schiet ik in de zenuwen, of eigenlijk begint dat in de aanloop daar naartoe al. Het is zelfs zo erg dat ik bijna tranen in m’n ogen krijg als ik er alleen al aan denk ( en ik ben alles behalve een huilebalk om het maar even zo te zeggen). Mijn keel gaat dichtzitten, stem gaat trillen en mijn ademhaling gaat heel “hoog” zitten. ( weet niet of dat logisch klinkt ) Ik ben zo bang om af te gaan en stel me voor dat iedereen me een triest geval vind die er echt niks van bakt.

Ik moet voor een afstudeeropdracht een presentatie voor ongeveer 40 man houden waaronder gelukkig ook vertouwde mensen (collega’s en medestudenten) maar als ik er aan denk zakt de moed me in de schoenen en ik kan alleen maar verlangen naar de dag na de presentatie…..dan is het tenminste achter de rug… Help….

Matti Baggerman
10 years ago

Ik heb ooit toen ik nieuw was in een bedrijf een presentatie moeten geven voor de board. Ik versta mijn vak en ik had het voorbereid, dus dat was het niet.

Maar opeens – toen ik daar voor die zaal met allemaal mannen stond – in gortsaaie pakken en hun ogen op mij gericht (ik was nog tamelijk jong) stortte ik letterlijk in. Ik kwam niet meer uit mijn woorden, ik begon te stotteren (als kind heb ik gestotterd), ik werd vuurrood en het voelde alsof ik naakt voor die groep stond. Het ergste was dat er niemand iets zei en het steeds stiller en stiller werd. Het was ontzettend genant en ik ben mijn proefperiode bij dat bedrijf niet doorgekomen.

Nu ben ik ouder en inmiddels meer ervaren met presenteren. Toch ben ik soms bang dat het mij weer zal overkomen.

Ik ben ontzettend benieuwd naar het artikel met de gouden regels voor presenteren. Ik heb al veel trainingen gedaan op dat gebied en wil graag weten of er iets nieuws tussen staat.

Rozelinde Warmoes
Rozelinde Warmoes
9 years ago

Geweldig thema!

Ik sta momenteel net op de vooravond om een presentatie te geven over mijn ervaring met zelfvertrouwen. Dat is een droom die ik al lang had om dat eens te doen.

Mijn grootste angst is dat mensen me niet graag gaan mogen, dat ze gaan vinden dat ik hen niets te vertellen heb, dat ze zich door mij niet goed gaan voelen, dat ik de avond verpest, enz, enz… enz… 🙂

Mijn grootste angst is eigenlijk al uitgekomen: Ik had heel veel voorbereidingen aan een training getroffen. Het was mijn tweede training (Ik ben net beginnende). De eerste training die ik gaf was ongelofelijk super voor iedereen…. en …. bij een tweede groep… was ik … de belangrijkste gegevens vergeten doormailen… waardoor het belangrijkste ingrediënt voor de avond NIET voorhanden was….Daardoor is mijn grootste angst echt werkelijkheid geworden…

Ik probeer(de) er alles aan te doen om die vorming weer super fijn te maken! En ik geef het niet op!

De goede les die ik eruit geleerd heb is om de verantwoordelijk te nemen voor mijn eigen daden als zelfstandige. Ik denk ook dat ik mezelf ergens gesaboteerd heb. En ik leer om in het vervolg een betere checklist op te stellen… ! 🙂

Ik zou dit rapport dus heel erg appreciëren!

Frans Boelen
10 years ago

Mijn grootste angst is te snel praten waardoor ik onverstaanbaar wordt en daardoor het idee krijg dat er niet naar me geluisterd werd.

Anita Brinkman
10 years ago
Reply to  Frans Boelen

He Frans

Dat benoemen naar de groep helpt en je geeft er je menselijkheid mee aan. Bij een seintje doe je het dan 30sec rustiger aan zoals Nisandeh en hop weer verder.

Annelies Harlé
Annelies Harlé
10 years ago

Inhoudelijk zo snel praten dat je na 5 minuten door je stof bent…..

Willy Triest
10 years ago

Als je jaren ervaring hebt om voor een publiek te spreken, is het natuurlijk wel even iets anders om hier tips over te geven. Ervaring is immers de allerbeste leerschool, vallen en opstaan.

Spreken in het openbaar is nu eenmaal een vaardigheid die je niet kan instuderen, dat moet je oefenen, oefenen, oefenen. Je leert toch ook niet zwemmen in theorie? Je kan studeren tot je een ons weegt, maar de enige manier om te leren zwemmen, is in het water gaan en doen.

Kan je je dan niet voorbereiden? Toch! Goed idee zelfs.

De video’s van Nisandeh geven hiervoor uiterst waardevolle tips. Enne, vergeet niet dat de “boodschap” in zijn terloopse opmerkingen zit!

Voor zover mogelijk toch mijn ‘gouden raad’ als je je eerste stappen zet in het spreken voor een publiek: hou het zo simpel mogelijk!!! Kies een onderwerp waarin je écht expert bent, en waarover je zou kunnen improviseren.

Uit eigen ervaring weet ik dat het heel onprettig 🙂 is als je een black out krijgt in een ‘moeilijke presentatie’. Je hebt totaal géén plan B, en laat dat nou net een vaardigheid zijn als je een beetje ervaring hebt.

Irene Immink
Irene Immink
10 years ago

Presenteren is niet iets wat ik heel graag doe. De ene keer gaat het me beter af dan de andere keer. Ik heb gemerkt dat ik gevoelig ben voor de setting waarin de presentatie plaatsvindt.

Enige jaren geleden moest ik op de formele plechtigheid een inleidend praatje houden voor een hele grote zaal met een hele formele setting . De afstand tussen mij en het publiek was groot. Daardoor voelde me onzeker en dat was te merken aan mijn verhaal. Het liep niet lekker.

Als het in een meer informele setting is met een kienere groep mensen voel ik me meer op mijn gemak en gaat het presenteren me duidelijk beter af. Ik heb het gevoel dat ik dan beter contact kan maken met het publiek en dat stelt me op m’n gemak.

Ik ben tamelijk intuïtief en improviserend ingesteld. Ik heb een hekel om tijdens een presentatie op allerlei papiertjes met punten te staren. Dat werkt eerder op mijn zenuwen dat dat het me helpt. Ik vertel mijn verhaal het liefst uit de losse pols, dan wordt het ook allemaal wat spontaner .

Jacqueline Lammerts
10 years ago
Reply to  Irene Immink

@ Irene Vraag: wie zegt dat je op een papiertje zou moeten staren tijdens een presentatie? De mooiste én inspirerenste presentaties zijn in mijn ogen die vanuit het hart en gevoel komen. Daarmee raak je mensen zoveel meer dan via een papiertje, teksten op een bord of….. Dit zijn vaak “afleidingen” om maar niet alle aandacht op jouw gericht te krijgen, toch? Blijf maar lekker vanuit je gevoel aanwezig. Zo te lezen is dat ook veel meer je kracht, toch?
Ik herken als HSP hoe omgevingsfactoren mij vroeger ook hebben beïnvloed, totdat ik me heb leren “afschermen” en in mijn kracht ben blijven staan.

Marianne van den Heuvel

Als professioneel violiste ben ik getraind in het vertonen can m’n kunstje. Hierbij gelden veel dezelfde dingen als bij spreken voor een groep. Plankenkoorts, blackouts, slechter spelen vanwege zenuwen etc etc. Één ding heeft spreken voor op spelen en dat is dat je jezelf al sprekend kunt corrigeren. Als je speelt en wordt begeleid kun je niet zomaar iets over doen want de rest gaat door en dat is niet fijn. Het voor een groep gaan staan, weten wat ik wil zeggen vind ik dan ook niet het allerergste. Ik heb gemerkt dat ik teveel wil zeggen in een te korte tijd en dit resulteert dan in struikelen over m’n eigen woorden. Dit irriteert me dan weer mateloos waardoor ik me enorm onzeker begin te voelen. De snelheid waarmee ik zou willen praten komt overeen met de passie die ik voel op dat moment. Lastig. Wanneer het wel lukt is wanneer ik enorm kwaad ben over iets en ik m’n vege lijf ermee moet redden. M’n onzekerheid heeft ook zeker maken met wat men misschien wel van me denkt. Dus….laat maar komen die 9 regels. Ben benieuwd.

Reinier Bloem
10 years ago

Ik heb geen moeite om een verhaal aan groepen te vertellen. Voorwaarde is wel dat ik het onderwerp leuk moet vinden en dat ik achter mijn verhaal sta.

Onlangs heb ik een training logistiek management gegeven in een Pools bedrijf. 1 groep sprak Engels. Daar had ik een leuke en boeiende interactie mee. 2 andere groepen spraken zeer weinig Engels, waardoor er telkens vertaald moest worden. De interactie bleef daardoor achterwege. Ik wist niet eens of mijn boodschap over kwam, of ze het begrepen. Die groepen vond ik daardoor een stuk minder leuk om te doen.

Brigitte van der Loo
Brigitte van der Loo
10 years ago

Oh man, hou op schei uit.
Alleen door het lezen er over breekt het zweet me al uit en slaat mijn hart op hol. Idioot!
Ooit was ik rondvaartgids als studentenbaantje, en sprak ik moeiteloos in 5 talen een boot met ruim 100 mensen toe. Maar, besef ik nu, dat was een praatje, een uit mijn hoofd geleerd verhaaltje. Maar ik vond het vooral leuk om te doen.
Vandaag de dag klets ik me meestal onder het geven van een presentatie uit of verzin honderd smoezen om het niet te hoeven doen (stem kwijt, doktersbezoek, de brug stond open en mijn wekker liep niet af). Zelfs het aankondigen van iemand die dan wel die presentatie doet, doe ik hakkelend, binnensmonds, zwetend en met een rode kop.
Ik besef dat het komt doordat ik vanuit mijn eigen kennis of ervaring moet spreken en dat vind ik doodeng. Want wie zit er nu te wachten op die hersenspinsels, dat weet toch iedereen wat ik te melden heb…? Zoiets.
Uit alle eerdere postst, begrijp ik dat het vooral een kwestie van oefenen en ‘kilometers maken’ (goeie!) is.
Ok, ga ik doen. Ooit.

Manon Neilen
9 years ago

In eerste instantie is voor de goep staan, een gevoel dat ik een drempel moet overwinnen. Ik moet de groep aan mijn kant krijgen,. terwijl ik in al mijn enthousiasme zo in mijn kracht ga staan, dat de mensen meteen verder luisteren en vragen stellen en helemaal geboeid zitten te luisteren en het zelf willen ervaren!

Wim Bakker
10 years ago

Mijn grootste angst was dat ik niet goed genoeg was en het commentaar van zogenaamde zelfbenoemde experts en opgeleide professionals. Wat bleek is dat ik ze vaak om had en hun commentaar kon weerleggen. Het hoeft niet, maar het kan je wel bekrachtigen in je zijn, door te laten zien wie je bent en waar je voor staat.

Zolang je de stof je eigen hebt gemaakt en ook zelfonderzoek hebt gedaan, weet je pas werkelijk wat er aan schort. Een ander zou je er bij kunnen helpen, maar uiteindelijk zul je het zelf moeten doen en zelf neerzetten. Je zet dan tegelijk jezelf neer en niet een copycat die van horen zeggen maar napraat om mee te gaan in de waan en een (media) hype. Zorg dat je je eigen hype bent, omdat jij werkelijk bent.

Lily Faber
7 years ago

Toen ik net begon met mijn eerste ‘echte’ baan als projectleider, was een van de eerste dingen die van me werden verwacht, het optreden als expert in een forum. ‘nee, nee,’ protesteerde ik, ‘ik weet er echt te weinig vanaf!’ ‘Ja, maar jij bent de enige die we hebben, aangezien we je voorganger helaas hebben moeten laten gaan. Maar de datum is al een half jaar bekend; iedereen rekent erop’.

Mijn geweldige teamleidster reed me erheen, het was een regenachtige avond. Eten bij wegrestaurant AC, mijn eerste ‘zakendiner’. En maar motiveren onderweg, ‘je kunt het, je kunt het’, en het was of ze een transfusie gaf van alle kennis die ze had opgedaan in de afgelopen 20 jaar. Ik ben haar nog steeds dankbaar.

Ik had een klein zaaltje verwacht met een man of 20. Maar nee hoor, ze had wijselijk verzwegen dat het een sportzaal was met 500 geëngageerde deelnemers. Maar het verliep wonderlijk. Ik hield mijn eigen praatje, dat ging goed. Daar was ik ook niet zo bang voor; ik was bang dat ik vragen zou krijgen, die ik niet kon beantwoorden, en dat ik dan gigantisch door de mand zou vallen. Maar ik ben toch maar braaf in het forumrijtje gaan zitten, allemaal naast elkaar op een keukenstoel. En er was 1 mijnheer, die trok steeds de microfoon naar zich toe en beantwoordde bijna alle vragen. Af en toe keek hij me aan, ‘zo is het toch?’ en ik hoefde alleen maar te knikken. Later realiseerde ik me dat het feit dat er een slimme, jonge, blonde vrouw in het forum zat tussen de wat oudere heren in grijze pakken, al zo een welkome afleiding was. Ha ha, dat was mijn vuurdoop.

Wilga Janssen
10 years ago

Ooit was er een mooie tv serie over cabaretiers. het ging ook regelmatig over ‘optreedspanning’. Het was door die serie dat ik me realiseerde dat de spanning bij de start gewoon is, erbij hoort. En bestaat naast ” ik heb er zin in’. Sindsdien leef ik er gewoon mee, doe mijn eigen rituelen (op tijd zijn, zaal verkennen, inrichten, deelnemers begroeten etc.) die me bezig houden tot aan de start. Eenmaal begonnen ontstaat er steeds meer verbinding met een groep waardoor de ‘spanning’ daalt en de ‘fun’ en dus ontspanning toeneemt.

Suzan Jong
10 years ago

Presenteren is iets wat ik ontzettend leuk vind om te doen. In het bedrijf waar ik tot 4 jaar geleden werkzaam was, was het m’n werk om als assistent brand manager productlanceringen en vertegenwoordigerspresentaties voor te bereiden en te doen.

En hoewel ik het ontzettend leuk vond om te doen, toch waren er altijd wel de zenuwen… en de angst… als ik maar niets vergeet, als ik maar uit m’n woorden kom, als de plannen die ik presenteer maar voldoende zijn om de geplande omzetdoelstellingen te behalen.. etc. etc.

Een oefening die ik eens van iemand kreeg, heeft me al vaak geholpen om de zenuwen in die situaties de baas te blijven. Ik geef de tip nu graag door. Hier komt het…

1) Stel jezelf de vraag: Wat heb ik nodig om een goede presentatie neer te zetten? Dat kan bijv. zijn ‘moed’ of ‘kracht’ of ‘creativiteit’ of ‘improvisatievermogen’.

2) Bedenk dan voor jezelf een moment in je leven waarin je heel moedig of krachtig of creatief of improviserend was. Probeer het beeld heel helder voor je te zien en te doorvoelen.

3) Het gevoel dat je nu hebt, veranker je vervolgens in je lichaam. Dat kun je doen door bijv. met je duim in de palm van je hand te drukken, of je oorlelletje te knijpen of… etc etc.

4) Steeds als je nu een presentatie gaat doen en de zenuwen en angst komen weer naar boven drijven, gebruik dan je ankertje. Je kunt jezelf daarmee uit de situatie trekken en met een ander gevoel aan je presentatie beginnen.

Succes!

Poul van Hooijdonk
Poul van Hooijdonk
10 years ago
Reply to  Suzan Jong

He Suzan,
Wat een hedlere uiteenzetting van een goed recept.
Een soortgelijk anker wil ik hier aan toevoegen. In een situatie waarin ik een ‘snelle onderhandeling’ moest afronden, uiteraard onderdruk van m’n opdrachtgever en waarbij ik wist dat de kans zo goed als vervlogen was… merkte ik kort voor de start letterlijk de welbekende knikkende knieën.
Eigenlijk moest ik er een beetje om lachen want de spiegel was me duidelijk. Enfin er werd goed resultaat behaald:
Knikkende knieën en het anker werden me vlak voor het optreden geheel duidelijk. Dus ik meen het wanneer ik zeg: er mag meer gelachen worden!

Klaartje Loose
10 years ago

Angst om voor een groep te staan, om te spreken in het openbaar heeft mij heel lang tegen gehouden. Ik onderzocht niet eens wat ik nodig had om het wel te kunnen, bleef er heel ver bij weg… Maakte mijzelf keer op keer wijs dat groepen niks voor mij waren, dat ik echt van de één op één begeleiding was.

Toen kwam ik bij Open Circles Academy terecht. Niet alleen werd mij al snel duidelijk gemaakt dat één op één coachen een hobby is, ook realiseerde ik me steeds meer dat ik door zo ver weg te lopen voor mijn angst ik mijn eigen potentieel maar mondjesmaat vervulde.
Ik begon te wennen aan het idee van kleine groepen, ben een workshop voor 6 tot 10 vrouwen aan het voorbereiden, was heel tevreden met mijn eigen groeiende lef…

Nietsvermoedend schreef ik eind vorig jaar een testimonial als reactie op de blog “Client Appriciation Day” – ik dacht niet dat ik ‘gevaar’ liep, want in mijn ogen waren er mensen die grotere zakelijke successen hadden gehaald in afgelopen jaar, mijn groei en bloei lag voornamelijk op persoonlijk en relationeel vlak. (en daar ben ik héél blij mee)

6 januari werd ik gebeld dat ik 15 januari op het podium ‘mocht’ staan; ik viel bijna flauw van ellende!
Echt, ik kon eigenlijk niet blij zijn, zo bang en bezorgd was ik…
Maar ja, dit was een mooi moment om weer eens mega uit mijn comfortzone te gaan, dus natuurlijk zei ik wel ja (daarin ben ik dus veranderd :-D)

Met steun, advies en vriendschap uit veschillende hoeken (de bedanklijst is lang! <3 )bereidde ik me voor, nog steeds bang dat ik eenmaal op het podium beland alsnog flauw zou vallen of een totale black out zou krijgen.

Verrassing!! Toen ik er eenmaal stond bleek ik het LEUK te vinden, ik voelde het contact met de zaal, ik kwam gemakkelijk uit mijn woorden, ik was niet bang maar ik genoot!
Daar was ik dus nooit achter gekomen als ik mijn eigen angst was blijven geloven en mijzelf niet had uitgedaagd (daarbij geholpen door jullie keus om mij uit te nodigen voor mijn eigen nachtmerrie, spreken voor meer dan 1000 mensen 😉 )

Nu wordt het veel gemakkelijker voor me om die workshop ook daadwerkelijk te gaan geven!
Thanks!!! (again ;-))

Brigitte Verbauwen
10 years ago
Reply to  Klaartje Loose

En je hebt het ook super gedaan!! Ik heb het zelf gezien en gehoord 🙂

Brigitte van der Loo
Brigitte van der Loo
10 years ago
Reply to  Klaartje Loose

Hey Klaartje,

En wat was je goed op the stage! 🙂
Ik vond ons gesprek paar dagen ervoor (voor we ons filmpje opnamen) ook verhelderend en herkenbaar.
Fijn te lezen dat oefening blijkbaar kunst baart. Dus gewoon doorgaan dus… 🙂

liefs, Brigitte

Yassir van Unen
8 years ago

Angst om in het openbaar te spreken heb ik gelukkig niet. Ik ben van mezelf wel een zelfverzekerd persoon en geloof heilig in wat ik doe en waar ik voor sta. Ik hoor ook van mensen dat ik dat goed kan uiten.

Ik heb echter nooit voor enorme groepen mensen gestaan… maar toch kan ik me voorstellen dat het uiteindelijk niet zo heel veel uitmaakt hoe groot de groep is.

Tonnis van Dam
10 years ago

Mijn eerste echte presentatie deed ik als consultant voor een groep van 150 klanten. Ik gaf uitleg over het softwaresysteem dat wij leverden en hoe dit ten voordele van de klant gebruikt kon worden.
Ik was erg zenuwachtig. Voelde me bekeken en onzeker, bang om een fout te maken of meer nog, bang om betrapt te worden op een onwaarheid of dat ik iets niet wist.
Ik voelde mijn hart sneller kloppen en het zweet leek op mijn voorhoofd te staan en in ieder geval in mijn handen.

De presentatie zelf ging heel goed. De klanten waren tevreden en hadden goede informatie gekregen. Van diverse van hen kreeg ik de feedback dat ik daar zo zelfverzekerd stond en rustig mijn verhaal deed.
Van mijn leidinggevende kreeg ik ook vooral positieve terugkoppeling. Ik had me goed voorbereid en dat was te zien. De zenuwen die ik had straalde ik niet uit, waren niet te zien voor de groep. Ik hield me aan mijn verhaal en liet zelfs ruimte voor vragen. Ik stond boven de materie.

Moraal van dit verhaal: je angst hoeft je niet te beperken. Het mag er zijn, maar hoeft er niet te zijn, want het is niet nodig.
Ik gebruikte toen al de tool van ademhaling, zonder dat ik wist dat dit rustgevend zou zijn. Dat weet ik nu 😉

Ingrid Verbeek
Ingrid Verbeek
10 years ago
Reply to  Tonnis van Dam

Hey Tonnis,
Mooi verhaal. Die angst en onzekerheid die je beschrijft is zo herkenbaar. Zo voel ik me nog steeds als ik voor een groep sta. Ook je beredenering kan ik beamen. Het is alsof ik mijn eigen ervaring terug lees.

Een goede voorbereiding is zeker key in deze. Dank je voor de tip over de ademhaling Ik zal deze de volgende keer toepassen.

Dikke knuffel

Martine Verweij
7 years ago

Ik geniet van het spreken voor een grote groep. Hoe groter de groep hoe beter.

Wat ik vooral fijn vind bij het spreken voor groepen in het openbaar is dat de ruimte er al is. Ik hoef niet eerst ruimte op te eisen om mijn standpunten uit een te zetten.

Dit is anders in sociale situaties, vooral als mensen de neiging hebben om door elkaar te spreken of elkaar continu te onderbreken. Dan houd ik vaker mijn mond. Maar als de ruimte er is, bijvoorbeeld op het podium voor een zaal met mensen, dan ben ik een heldere, gepassioneerde en boeiende spreker. Ik krijg ook altijd positieve feedback als ik een lezing heb gegeven.

Mijn tip als je angst hebt voor het spreken in het openbaar: gooi je masker af en maak fouten, als je een black-out hebt zeg je gewoon wat er met je gebeurt op dat moment. Dat maakt je menselijk en de luisteraar kan zich dan beter met je identificeren.

Mijn doel is om volgend jaar net zoals Nisandeh voor honderden mensen te spreken. De vaardigheden heb ik al, nu alleen nog die mensen ;).

Warme groet,
Martine

Martje van de Poll
Martje van de Poll
10 years ago

Ik heb laatst een personal branding workshop gehad, waarin duidelijk werd dat stem en lichaamstaal de meest belagrijke factoren zijn of mensen het prettig vinden om naar je te luisteren en de boodschap aannemen (mits de inhoud klopt). Nu hoef ik in mijn huidige werk bijna nooit voor groepen te spreken, maar ik merkte onlangs toen er 5 paar ogen op mij gericht waren, ik zenuwachtig werd, terwijl ik dat bij een op een contact niet heb. Ik voelde meteen oh jee…ik moet het nu wel echt goed zeggen, want er luisteren zoveel mensen mee. Ik denk dat het te maken heeft met de verwachting die je bij de mensen proeft dat jij ze iets nieuws gaat vertellen / iets leren. En dat wil je dan natuurlijk wel goed doen. Maar ik ben wel benieuwd naar het verschil waarom ik dat bij een op een contact niet heb en bij meerdere mensen wel. Ik merk het ook wel prive. Als opeens iedereen stil is en naar jouw verhaal luistert, dan word ik ook zenuwachtig. Ik verwacht in de toekomst meer te moeten gaan praten voor groepen en wil mij daarom ook gaan trainen in het spreken voor (grote) groepen.

Anouk Smit
Anouk Smit
10 years ago

Ik vind het moeilijk om in het middelpunt te staan; als dat het geval is, kan ik niet meer helder nadenken,vergeet ik mijn tekst, kan niet op bepaalde woorden komen.
Ik heb 20 jaar in de ouderenzorg gewerkt en daar ook in het openbaar moeten spreken, en bij die doelgroep voel ik me wel op mijn gemak en lukt het ook, maar die ouderen zijn ook niet kritisch. In andere gevallen vraag ik me altijd af of het wel interessant genoeg is wat ik vertel en of er geen mensen in de zaal zitten,die misschien wel meer weten als ik.
Wat ik wel geleerd heb is dat vaker doen helpt.

Jacqueline Lammerts
10 years ago
Reply to  Anouk Smit

@ Anouk Herkenbaar. Ook ik dacht dat er altijd wel iemand ánders beter was. Tot ik er achter kwam dat ik óók iets te vertellen heb. En dat het niet uitmaakt of anderen meer over iets weten. Ik deel gewoon wat er vanuit mijn hart gedeeld wil worden, ongeacht wat anderen daarover denken/vinden. Want ja, anderen vinden altijd wel iets van wat je vertelt. Laat dit oordelen (= ego) je niet tegenhouden jouw waarheid te delen. Je ontneemt daarmee zoveel mensen jouw wijsheid, mensen die wel graag naar je willen luisteren én waar je ook echt een boodschap aan kunt overbrengen.

Tanja Lomans
Tanja Lomans
10 years ago

Mijn grootste angst is, dat ik mijn geld niet kan verdienen met dat waar ik goed in ben en dat wat ik het liefste doe, omdat ik mijn angst laat overheersen, men denkt dat ik een dame ben die weet wat ze wil en sta voor mijn focus.
In zekere zin hebben ze gelijk, maar mijn eigenwaarde is nog niet genoeg, omdat mensen om me heen me proberen klein te houden ik zie duidelijk dat zij me graag in de kast houden om te bellen wanneer ze het niet weten, maar ik wil graag aardig en goed zijn en niet luid en duidelijk… maar de ervaring leert me dat ik wel duidelijk moet zijn… en niet bang om te staan voor wat mijn ideeen anderen kunnen opleveren dat ik daar niet mijn deel van mag hebben.. Het zal NU moeten gebeuren, het is erop of eronder… IK WIL… mijn angst gaan beheersen.. en dat doen waar mijn kracht zit …Nu ik toepas wat ik heb geleerd merk ik dat ik stap voor stap dichterbij kom.. .

Jacqueline Lammerts
10 years ago
Reply to  Tanja Lomans

@ Tanja Mooi wat je hier deelt. En ja, op het moment dat je jezelf zoveel meer eigen”waarde” toekent, zie je dat ook buiten jezelf terug, o.a. financieel. Je durft dan namelijk te gaan staan voor jezelf, je waarde die je geeft en daaraan zit nu eenmaal een prijs (waarde). Om dit ook daadwerkelijk te gaan leven is het wezenlijk belangrijk dat je je niet (meer) laat tegenhouden door je angst, beperkende gedachten en overtuigingen.
Mocht je hele praktische tools én vele inzichten willen krijgen om je niet meer door angst te laten tegenhouden? Bekijk dan mijn website eens. Ik geef in de seminar: Stoppen met de strijd alle tools en inzichten die je nodig hebt om je niet meer te laten tegenhouden door je angsten. Ik wens je heel veel focus op je hartsverlangen toe.

Marco Ruijken
10 years ago

Mijn eerste presentatie voor maar 5 personen was zo’n 30 jaar geleden. Ik herinner me nog dat er eigenlijk nauwelijks geluid uit mijn keel kwam. En dit waren mensen die ik goed kende. Misschien is dat soms juist wel wat enger. Uiteindelijk blijkt het toch vaak een kwestie te zijn van vaker doen.
Zelf vind ik altijd dat als de opening, de 1e minuut goed gaat (door dit goed te oefenen), dat je dan relaxed wordt en de rest ook soepel verloopt. Weten wat je niet moet doen is ook wel heel handig.

Poul van Hooijdonk
Poul van Hooijdonk
10 years ago

enfin, tekst kwijt… nu dus PC eet m’n tekst op, grappig want is dit niet herkenbaar voor wie staat te presenteren? Het gebeurt mij dus hier en nu…

Gaat het nu om presentatie angst of prestatie angst…of is het de mix van alle twee?
Voor een groep je verhaal doen en vragen beantwoorden, is dat niet wat je gewoon moest doen op school wanneer je een spreekbeurt moest doen? Wat maakt het dan nu lastiger of zal het gewoon mee vallen?
De telefoon op pakken en je enige leverancier bellen voor een onderhandeling waarvan nog helemaal niet zo zeker is of het gaat lukken.. da’s ook presenteren en presteren. Veel komt toch eigenlijk op hetzelfde neer, vanuit je eigen kracht leren handelen en vooral gebruikmaken van de voorbeelden die er zijn. Ik ken er een paar en wat die kunnen kan ik ook, maar dan op een eigen gemaakte manier. dus totziens

Patrick de Jonge
10 years ago

Presenteren is iets waar ik al vanaf mijn schooltijd tegen op zie. Spreekbeurten en boekbesprekingen vond ik altijd verschrikkelijk.
Het grootste probleem is dat ik door de zenuwen meer dan de helft van mijn verhaal vergeet, waardoor ik belangrijke informatie niet geef en veel te vroeg klaar ben.
Een van mijn eerste time management trainingen is daar een goed voorbeeld van. Door omstandigheden zelf te laat, onverwachte deelnemers voor de gesloten deur. Dus mijn zelfvertrouwen kreeg al meteen een deuk. Vervolgens deed de apparatuur het niet en had ik niet genoeg syllabi voor alle deelnemers. Uiteindelijk heb ik de training op een later tijdstip opnieuw gegeven en dat ging wel goed.
Wat mij helpt om mij goed voor te bereiden zijn de volgende dingen:
– Van te voren een paar keer gerepeteerd hebben
– Vooraf een circle of excellence te maken op de plaats waar ik presenteer. Dit houdt in dat ik op een plek een aantal plaatsankers maak met behulp van NLP. Hier anker ik dan dingen die ik nodig heb zoals zelfvertrouwen, rust, creativiteit enz.

Poul van Hooijdonk
Poul van Hooijdonk
10 years ago

Patrick,
De voorbereidingen zijn vanzelfsprekend maar de methode of de metafor van de “circle of excellence” vind ik geweldig!

Ik zou haast zeggen wanneer daarin ruimte is voor het onverwachtte, improvisatie, spontaniteit of interactie met anderen wordt het een opencicle of excellence 😉
meestal komt dat dan vanzelf.
thanks

Mars Aussendorf
10 years ago

Mijn grootste angst is dat ik zo bezig ben met mijn toehoorders en de wijzen waarop ze mij (kritisch) bekijken, dat ik mijn controle over de inhoud verlies. Vreemd genoeg is het de keren dat ik voor groepen sprak nooit een drama geworden, maar ik voel altijd wel een soort controle-verlies over de inhoud. En dat alleen al bezoekt mij angst in, omdat naar mijn gevoel scherpte in mijn presentatie van essentieel belang is voor wat ik doe.

Jacqueline Lammerts
10 years ago

@ Mars En wat nou als je de controle eens loslaat? Laat je eens verbazen over wat er dan “ontstaat”. En wist je dat je nooit de controle hebt? Dat is maar een mind “fuck” van ons ego 😉
Het leeft zoveel prettiger én rustiger.
En heb je al eens gecheckt hoe kritisch deze blikken van je toeschouwers nu écht waren? Of is dit meer de spiegel waar vanuit jij naar jezelf kijkt?

Bogdan Dumitrescu
Bogdan Dumitrescu
9 years ago

Mijn grootste angst om te spreken in het openbaar was tijdens een ‘gap’ jaar in Amerika. Je voelt je benauwd, en hoop dat je je verhaal zoals je dat hebt voorbereid ook kan vertellen. Voor mij was het enorm spannend, maar iets in mij zei dat ik het gewoon moest doen. Gewoon je verhaal doen, want je publiek wil graag horen wat je te zeggen hebt en vaak hebben ze zich niet zo goed verdiept in wat je wilt vertellen, waardoor jij ineens op dat moment de expert bent!
Ik merkte wel (en ook in de jaren erna) dat het verhaal altijd anders uit je mond komt dan dat je het in je hoofd bedacht hebt. Waarschijnlijk gaat er op het ‘moment supreme’ ook een stuk passie mee. Hoe ontspannender je bent, hoe meer je je passie kan laten spreken en hoe natuurlijker het is. Als je je realiseert dat de angst je eigenlijk in de weg zit en besluit dat je dat niet meer wil, gebeuren en wonderlijke dingen: Je verandert je gedrag en gaat je ontspannender gedragen en kom je natuurlijk over. Over je angst stappen is een stap wat je moet zetten, maar ik denk dat het een noodzakelijke stap is om verder te komen.

Marjolein Scheepers
10 years ago

Mijn grootste angst bij het spreken voor groepen is dat mensen mij oninteresant en saai zullen vinden en/of me zullen uitlachen.

Thies Kuijlman
10 years ago

Ook bij mij speelt afwijzing een belangrijke rol, hoewel het heel afhankelijk is van wat ik vertel.

Voor mijn afstuderen moest ik een presentatie geven. Ik had een jaar lang gewerkt aan het rapport en wist echt het naadje van de kous. Ik was ervan overtuigd dat er niemand (althans niet daar in de zaal) meer wist dan ik, want IK had het tenslotte meegemaakt. De presentatie was ijzersterk en in een goed stramien voorbereid met de nodige humor erin verwerkt. Hierin was ik ondersteund door een zeer kundige collega. Resultaat: een super presentatie.

Helaas heb ik daarna niet meer zo overtuigd voor een groep kunnen staan en komt bij mij altijd de gedachte: “waarom zouden ze dat van mij aan willen nemen”, “wat heb ik nou helemaal te vertellen”. Met als resultaat: trillen, stotteren, zweten, heel zacht praten. Combinatie van afwijzing en onzekerheid dus. Zou me een lief ding waard zijn om daar van af te komen.

Anita Brinkman
10 years ago
Reply to  Thies Kuijlman

He Thies

vertel eens over het boek dan, heb je ook zelf gemaakt. trouwens, dat is toch altijd zo?

enne binnenkort postnataledepressie.nl in de lucht. nog bedankt he

gr Anita