The Remarkable You

4597 views | 131 reacties |
shares


Om te inspireren moet je geïnspireerd zijn.

En ik heb het geluk en het voorrecht zoveel mensen om me heen te hebben als bron van inspiratie.

Zoals Robert, de teenager, voor 96% blind, die één van onze evenementen binnenkwam in het gezelschap van zijn moeder, en die ik heb zien groeien in het ene programma na het andere.
Vorig jaar liep hij de 800 kilometer van de Camino de Compostella en leeft hij een vol leven waarin hij als trainer en coach jonge mensen inspireert om het maximale uit hun leven te halen.

Of Hermien, die jarenlang afhankelijk was van een dialyse-machine, maar er op stond om in elke programma voluit mee te doen.
Terwijl ze deel uitmaakte van het E-team in de Business Bootcamp in april ontving ze het bericht dat ze zich moest melden voor een niertransplantatie.
En nu deelt ze haar verhaal en inspireert anderen om positief te blijven ondanks de uitdagingen die het leven soms biedt.

Of Gemma en Peter die zes maanden per jaar in Nederland verblijven om geld te verdienen en de andere zes maanden scholen en medische centra bouwen in Afrika.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik ben juist benieuwd naar jouw verhaal.

We hebben allemaal een opmerkelijk verhaal om te delen. Jammer genoeg nemen we onszelf en ons leven als vanzelfsprekend aan.
Of we houden onszelf klein. Of we denken dat het niemand kan schelen.

De waarheid is dat als je jouw “Remarkable You” deelt met anderen, mensen denken “als hij of zij het kan doen – dan kan ik het ook”. Dan word je een bron van inspiratie… en begint de kettingreactie.

Ik ontmoet vele opmerkelijke mensen in onze programma’s.

Maar ik weet zeker dat er nog veel meer zijn die ik niet ontmoet…
en die jij niet ontmoet…

Dus, vertel ons eens. Hoe opmerkelijk jij bent.

Ja, ik weet het…in Nederland worden we van jongsafaan geconditioneerd om onze prestaties voor ons te houden, er niet mee te koop te lopen.
Maar als we het voor ons houden, ontnemen we anderen de kans om geïnspireerd te worden en zich te realiseren hoe groots en opmerkelijk zij zijn.

Het wordt tijd om iets opmerkelijks te doen: delen wie je werkelijk bent.

Ik nodig je uit om uit je comfortzone te stappen en jouw inspirerende verhaal te delen in het commentaarveld hieronder.

Ik ben ook benieuwd om te lezen welke van onze programma’s je hebt gevolgd, en de mogelijk opmerkelijke resultaten die jij daarmee hebt weten te bereiken.

Uit de inzendingen kiezen we de meest inspirerende verhalen én interviewen we elke maand één van deze opmerkelijke mensen voor een blog-vullend artikel op onze website.

Het eerste interview uit deze serie is met een man die mij in de tijd dat wij elkaar kennen keer op keer inspireert om verder te leren en te groeien – Robert Benninga.

Het interview met Robert Benninga vind je hier.

En nu jij. Ik ben benieuwd om van je te horen – hoe opmerkelijk ben jij?

  • Heb je een doel bereikt, waarvan je dacht dat het onmogelijk voor je was?
  • Heb je gevochten en een obstakel overwonnen, waar anderen zouden hebben opgegeven?
  • Heb je gestaan voor waar je in geloofd, ook al waren anderen het niet me je eens?
  • Heb je die extra stap gezet om echt een verschil te maken in het leven van een ander

Ik kijk ernaar uit om van je te horen.

En vergeet niet terug te komen bij dit artikel om de comments van anderen te lezen (en je te laten inspireren…).

O ja, als laatste… vind je dit artikel waardevol, vertel het dan verder op Twitter, Facebook of LinkedIn!

Op jouw succes, Nisandeh

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
131 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Piet Schenkelaars
11 years ago

Toen ik afstudeerde in de moleculaire wetenschappen aan de Landbouwuniversiteit in de jaren tachtig van de vorige eeuw, was ik een dwarsligger. Stampvoetend en ongeduldig ging ik tekeer tegen multinationals die mens en milieu uitbuiten. Ondernemers vond ik slecht en actievoerders goed. Inmiddels ben ik dertig jaar verder en is deze simpele tweedeling onwerkzaam en onheilzaam gebleken.

Nu ben ik zelf een ondernemer en een dwarsdenker en weet ik dat ik goed in mijn vak ben. En ja, welke obstakels heb ik nu moeten overwinnen? Ik denk vooral mezelf d.w.z. belemmerende ideeën en overtuigingen loslaten, angst voor (financiële) onzekerheid overwinnen en durf hebben voor het volgen mijn eigen weg en niet de gebaande paden die anderen voor mij weggelegd zagen.

Loes van der Veen
11 years ago

Waar ik me nog steeds over verbaas, is dat het mijn man en mijzelf gelukt is om ons “hutje op de hei” te vinden, zodat ik met mijn bordercollies kon werken en misschien ook nog wel een HondenHerberg nieuwe stijl te kunnen starten. Mijn man en ik hadden in onze gedachte en wit boerderijtje met een stuk grond. Maar dan wel in een dusdanige prijsklasse dat het wel , voor de iets boven modaal, te betalen zou zijn. Na veel zoeken hebbe we dan in 2001 een wit boerderijtje (hoe bestaat het!!!?????) gevonden met een half hectare grond, voor een acceptabele prijs kunnen kopen. We hebben onze dromen en nog veel meer waar kunnen maken op deze lokatie ondanksde vele, bloed zweet en tranen die gelaten zijn om deze lokatie tot op heden te kunnen behouden. En daar ben ik ongelofelijk dankbaar voor! Want in deze tijden is het zeker niet makkelijk, kan ik je vertellen.

Ik denk dat het o.a. te danken is aan onze beider koppige karakters en instelling, dat wij weigeren onze droom op te geven waar we zo voor gevochten hebben, soms tegen beter weten in! Maar zeker ook de Teamspirit die mijn man en ik samen hebben. We realiseren ons ook terdege dat dit zonder de inzet van ons beiden maar ook dat van heel veel andere mensen om ons heen, dit project jammerlijk ter zielen zou zijn gegaan. M.n voor de inzet en ondersteuning van mijn ouders, familie, vrienden en kennissen zijn mijn man en ik zeer erkentelijk en dankbaar.

Ik wil afsluiten met de constatering dat wij geinspireerd zijn om door te gaan door al deze lieve mensen om ons heen. Ik hoop dan ook van harte, dat wij als cadeau voor hen ,een inspirering voor hen kunnen zijn.

Monique Appels
Monique Appels
11 years ago

Wat een mooi verhaal Loes!

Hier ook zo’n hondengek die op weg is een hondencentrum te starten op de Veluwe om dan uiteindelijk honden op te vangen die nergens anders meer welkom zijn.

Ik heb vorig jaar rond deze tijd de stoute schoenen aangetrokken en mijn baan voor onbepaalde tijd in loondienst opgezegd om voor mijzelf te gaan beginnen. Opnieuw. Voor de zoveelste keer! Sommigen verklaarden mij voor gek of op zijn minst voor onverstandig, anderen vonden het stoer. Ik vond eerlijk gezegd dat ik geen keuze had. Het was nu of nooit. Ik was 45 en – hopelijk – op de helft van mijn leven ofschoon mij moeder overleed toen zij 49 was. Dit komt nu erg dichtbij en ik sta daar toch weleens bij stil.

Sinds de seminars van Open Circles maar ook het verhaal van Joy van der Stel (haar boek “De kracht van de onmacht” is een MUST) ben ik veel bewuster gaan leven. Er gaat geen minuut van mijn tijd meer verloren. Alles doe ik met een reden en 95% van mijn acties bestaan uit te komen waar ik wil komen. Ik erken elke avond voor het slapen gaan mijn successen van de dag en maak – haalbare – plannen voor morgen. Ik implementeer wat ik geleerd heb het afgelopen jaar in mijn workshops over hondengedrag en barst van de energie. Ik merk dat ik anderen enorm inspireer gewoon door te zijn wie ik ben en alles wat ik doe te doen met overgave en een grote glimlach……

Simone Konigs
11 years ago

MOOI!
En….? Kan onze Doeshi (bordercollie met artrose) in februari bij jullie logeren?
Groet
Simone

Loes van der Veen
11 years ago
Reply to  Simone Konigs

Hoi Simone, ja hoor, jullie bordercollie in februari bij ons logeren mocht je dat alsnog willen. Je kan me bellen onder 0651080970

Groetjes
Loes

Marjan van Hessen
11 years ago
Reply to  Simone Konigs

Hoi Simone,
Een beter adres voor je hond kan je echt nergens vinden! Realiseer je goed, dat- als je éénmaal hier geweest bent- je je hond nergen anders meer wilt laten logeren. Bovendien loop je ook nog eens het risico nieuwe vrienden te maken, want het team van Loes zijn heerlijke mensen!
Succes en fijne feestdagen,
Marjan van Hessen

Inge
Inge
11 years ago

Mijn naam is Inge, ik ben 50 jaar.
Toen bijna 18 jaar geleden mijn oudste zoon werd geboren had ik een droom: samen met de vader van mijn kind een gezin vormen, gelukkig zijn en in harmonie leven.
We kregen nog een zoon en een tijd lang leek alles prima te gaan.
Heel groot was dan ook ons verdriet toen bleek dat we door de verschillen tussen ons uit elkaar groeiden in plaats van naar elkaar toe en we na 7 jaar huwelijk niet anders konden dan scheiden.

Ik heb vanaf het moment van scheiding gedacht: ik geef mijn droom van een stabiel, harmonieus en gelukkig gezin niet op, als we het samen niet redden dan ga ik in mijn eentje aan het werk om mijn droom uit te laten komen. Ik heb mijn focus gelegd bij de kinderen ( energy flows, where attention go’s) en ondanks de vele obstakels die we als gezin zijn tegen gekomen is het me gelukt mijn droom uit te laten komen.

Ik leef samen met twee hele geweldige en positieve pubers, iedereen is hier welkom en het lukt ons elke keer weer om moeilijkheden te overwinnen en problemen uit te praten.
Waar ik in geloof: in de kracht van positief denken en in het vertrouwen geven aan mijn kinderen dat hun keuzes de juiste zijn en als blijkt dat het toch niet goed uit pakt, ben ik er om ze te steunen.
Groeten van Inge

Tamar Kaijzer
Tamar Kaijzer
11 years ago

Op de vragen:
• Heb je een doel bereikt, waarvan je dacht dat het onmogelijk voor je was?
• Heb je gevochten en een obstakel overwonnen, waar anderen zouden hebben opgegeven?
• Heb je gestaan voor waar je in geloofd, ook al waren anderen het niet me je eens?
• Heb je die extra stap gezet om echt een verschil te maken in het leven van een ander?
Heb ik 1 antwoord JA

Ik wil niet beginnen om mijzelf klein te maken, helemaal niet. Alleen de beste verhalen hebben een inleiding nodig om met de emotionele beleving mee te kunnen gaan die ik beleeft heb.
Hoewel ik denk dat mijn verhaal niet zo bijzonder is qua inhoud, is het wel bijzonder in de manier hoe ik mijn uitdagingen gehandels heb.

Het begint bij mij, net als bij veel andere, bij mijn jeugd.
Ik kom uit een gezin van 4. pa ma en mijn oudere zus. Heel liefdevol gezin. Was veel mogelijk, deden leuke dingen stonden als gezin altijd voor iedereen klaar en ook mijn ouders hielpen anderen waar ze konden.

Dat was waar het mee begon, er was heel veel tijd voor andere en daardoor geen tijd voor ik. Niet mij maar onze ikken, zeg maar. Ik ben opgevoed om vooral niet naar mijzelf te kijken en over mijzelf na te denken. Ik heb geleerd door diverse omstandigheden dat ik net belangrijk genoeg was. Dat ik niet goed genoeg was….

Met deze gedachten ging ik naar school en later naar mijn werk, Ik werkte me de blubber, vond een baan, toen nog een baan en nog een baan, stond voor iedereen klaar en vond ook nog een leuke vent, toen nog een, en nog een en ook die ene die me alle kanten van de kamer door mepte en mij verkrachte tijdens onze relatie…ik was niet stuk te krijgen. Ik was toch al niet goed genoeg en zocht daar steeds weer bevestiging die ik uiteraard wel vond. In deze laatste relatie heb ik een knop omgezet, ik wil dit niet mee. Nooit meer! Alles is door mij heen gegaan, van zelfmoord tot spoorloos zijn voor mijn omgeving om maar te ontsnappen uit mijn zelspot dat ik niet goed genoeg was! Maar HOE?

Ik kwam erachter tijdens mijn werk geloof ik, dat ik me nergens veilig voelde. Nooit gevoeld heb eigenlijk. Ook niet thuis, hoe pijnlijk ook. Dit wilde ik veranderen. Toen mijn ex in de gevangenis zat kreeg ik meer lucht en ontmoeten ik opnieuw een vriend van mij. Hij woonde in Zwitserland en ik voelde me veilig bij hem. Ik heb binnen 2 maanden alles opgezegd wat ik hier had opgebouwd en ben naar zwitersland gegaan. Ik ben daar opzoek gegaan naar Tamar. Wie ben ik! We zijn letterlijk op zoek gegaan en hebben in vele landen gewoont en uiteindelijk weer in nederland gekomen. Maar die zoektocht heb ik niet alleen gedaan. Ik heb hulp gevraagd en gekregen van mijn vriend maar ook van mijn vrienden en familie door kwetsbaar te mogen en kunnen zijn. Ik ben de confrontatie aangegaan met mijzelf en met mijn omgeving. Ik wilde af van het gevoel niet goed genoeg te zijn en ik wilde wat betekenen voor mijzelf.

Inmiddels ben ik al heel ver, ben vele confrontaties aangegaan en er zullen er nog vele volgen. Ook nu deze bootcamp is weer een confrontatie met mijn angst. Maar ik doe het!
Gelukkig is nog mijn eigen familie belangrijk, mijn inmiddels man en mijn 2 kinderen maar ook mijn ouders en mijn zus en alle vrienden om mij heen. Ik sta nog steeds voor andere klaar, maar ik heb geleerd om hier een in te kiezen.
Door dicht bij mijzelf te blijven, af te vragen hoe het is met mij, met IK, kan ik en mag ik er zijn van mij!

Het is een interne strijd met gedachten en gevoel en overtuigingen en alles wat erbij komt om divht bij mijn intuitie te blijven en de juiste keus te blijven maken.

Tijdens mijn zoektocht heb ik mijzelf ongeschoold naar waar ik veel aan heb gehad….een logische keus voor mij in die tijd, Coach. Ook dit is en beroep waar in ik niet altijd zichtbaar ben, maar ik help mensen nu om ook dicht bij zichzelf te komen en vooral te blijven. Athentiek, echt en puur. en soms dit ook helemaal niet te hoeven zijn. Ik leer mensen keuzen te maken in hun weerwar van gevoelens en gedachten. Omdat ik hiermee bezig ben elke dag, blijf ik ook scherp en groei ook ik verder en kan ook ik mij ontwikkelen tot wie ik wil zijn samen met mijn omgeving.

Dit wilde ik delen met jullie.
Dank voor het lezen.

Liefdevolle groet!

Tamar
11 years ago

Ahhh het wordt een geweldig weekend!

Het voelt zooo naakt maar tegelijk zoooo krachtig om jezelf kwetsbaar te durven neerzetten voor mensen die je helemaal niet kent!

Dat filmpje walk on water is ook supergoed!! Dit is denk ik waar de Business Bootcamp over gaat!

Zie je mogelijkheden!

Inspirerend om de verhalen allemaal te lezen!

We gaan knallen met zijn allen.

liefs Tamar

Baukje Westerlaken
11 years ago

Ik ben Baukje Westerlaken. Nooit gedacht dat ik mezelf remarkable zou vinden, en al helemaal niet dat anderen dat zouden vinden. Maar toch is het zo. En wat maakt mij dan zo remarkable? Eigenlijk omdat ik dingen doe die anderen niet in hun hoofd halen. Op mijn 20e, als punker, kwam ik van school en wist ik echt niet wat mijn volgende stap zou zijn. Wel bedacht ik me: als ik over een hele lange tijd op mijn sterfbed lig dan wil ik tevreden terug kijken op mijn leven. Vlak daarna kwam ik in aanraking met het drummen. Ik speelde gitaar in een punkband en vroeg voor het eerst of de drummer mij een paar ritmes wilde leren. Al de eerste keer dat ik een ritme kon spelen op het drumstel wist ik het: ik wilde prof drummer worden. Dit vond ik helemaal te gek!!! Vervolgens heb ik 20 jaar de wereld afgereisd, in kleine café’s gespeeld, maar ook op grote festivals tot wel 50.000 man!

Toen ik 32 was, kreeg ik een tweeling, het bleek de grootste jongenstweeling van NL te zijn bij de geboorte… Het drummen ging even naar de achtergrond, dat duurde totdat ik ging scheiden, 5 jaar later. Na mijn 40ste besloot ik dat ik genoeg had van het nachtleven. Deze beslissing was een direct gevolg van de trainingen die ik bij Nisandeh en Vered deed. Ik kwam erachter dat ik meer wilde met mijn leven, ik wilde meer van mijn talenten delen met de wereld. Als laatste training deed ik in 2009 de Life Skills University, wat voor mij een fantastische ervaring was. Deze training haalde mij helemaal uit mijn comfortzone en eens te meer werd mij duidelijk dat ik veel meer kon dan ik ooit had gedacht. Tijdens de Life Skills Üniversity gaf Vered me de waarheid: ze zei me: “you are one of the sharpest and smartest people I have ever met”…. Mijn kaak zakte naar beneden… daarna zei ze nog:”have you ever heard me give anybody compliments?” en: “do you know how many people I have met in giving these trainings?”….

Ik besloot om Mental Coach te worden en een maand na de Life Skills University zat ik al op een opleiding. Tijdens de opleiding ging ik bezig met marketing, want ik had van Nisandeh geleerd dat marketing het belangrijkste was om een praktijk neer te zetten. Ik studeerde af op een vrijdag, de zaterdag erna verscheen er een artikel over mij als coach in de Telegraaf… Ik kon de week erna meteen aan de slag!

Nu, een half jaar later, leef ik nog steeds van het coachen. Op de coachopleiding werd gezegd dat je er minstens 2 tot 3 jaar over deed om een praktijk op te zetten waar je van kon leven. Ik besloot dit niet te geloven, met de zichtbare gevolgen van dien.

Ik heb een enorme drive. Door de pijnlijke scheiding die ik van mijn ouders heb mee gemaakt, en vervolgens mijn eigen scheiding en hoe dat ging, ben ik voorvechter geworden van wat ik noem: a happy divorce. Ik denk dat iedereen die afscheid neemt van een relatie dat op een goede manier kan doen, zodanig dat je daar gelukkig uitkomt. Mijn talenten wil ik inzetten om mensen te leren om anders met conflicten om te gaan. Mijn kinderdroom om een betere wereld te creëren en bezig te zijn met de wereldvrede heeft op deze manier vorm gekregen.

En hoe komt het dat ik de eerste ben die zichzelf remarkable durft te vinden? Zijn we allemaal te Nederlands hier? Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg? KOM OP!!! Je hoeft jezelf niet langer klein te maken! Leef je grootsheid en laat dat zien, zodat anderen leren dat ze ook groots mogen zijn.

Vrolijke groet, Baukje Westerlaken

Robbert Bloemendaal
10 years ago

Dank voor je verhaal Baukje, en heel herkenbaar om te zien dat ook jij dat ‘breaking moment’ nodig hebt gehad om voor je eigen bijzonderheid uit te komen… Eerst moet iemand anders je met je neus op de feiten drukken. Ik hoop je nog eens te ontmoeten.

reisgeleider.nl

Iris Spoolder
Iris Spoolder
11 years ago

ooooh heey Els ,ik zit hier met tranen in mijn ogen jouw geweldige mooie woorden te lezen 😉

En ja je leest het goed ik ben opzoek naar handvaten ,naar mensen die mij er wegwijs in willen maken .
Ik heb een droom en die ga ik waar maken .

thx kanjer 😉 en daar hou ik je aan ,dat jij als het zo ver is bij mij komt ha ha ha .

dikke knuf terug 😉

greetz Iris

Pim de Rooij
11 years ago

Ik ben er erg trots op dat Feng Shui mijn passie en beroep is geworden!

Toen ik stopte met studeren aan de Design Academy Eindhoven, was dat voor velen in mijn omgeving onbegrijpelijk. Ondanks veel twijfel ben ik mijn hart blijven volgen en ben ik in de leer gegaan bij iemand hier in Nederland.

Na het Business Bootcamp heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik contact opgenomen met, in mijn ogen, de beste Feng Shui expert ter wereld (wonende in Beverly Hills)! Nu heb ik via de mail en skype een programma met hem opgesteld van een maand, waarin ik hem ga schaduwen en een kijkje in de keuken krijg van iemand die erg goed weet waar hij mee bezig is. In juni ga ik voor een maand naar Beverly Hills om te leren van de beste op mijn vakgebied, kan niet wachten!!

En oh ja… ik ben 22 jaar, wat mij de jongste Feng Shui consultant maakt in Nederland (en ter wereld?).. Daar ben ik stiekem wel trots op!

Simone Roodselaar
11 years ago
Reply to  Pim de Rooij

Super Pim, ik ben benieuwd hoe het gaat, houd je me op de hoogte?
Simone

Robbert Bloemendaal
10 years ago
Reply to  Pim de Rooij

Alle reden om trots te zijn Pim, en nu met deze blog ook niet meer stiekem! Zul je dat woord nooit meer gebruiken dan? Heel veel succes gewenst, maar omdat je dat zelf al creeert zit dat wel snor.

reisgeleider.nl

Indrasurya von Stralendorff

-19-11-10 van dak gevallen > helicopter en ambulance om me met hersenschudding naar het ziekenhuis te brengen. Enkele maaltijden overgeslagen: “U moet toch éten”. Bedroevend, wat de rijke westerse mensheid voorgeschoteld krijgt. Onder meer door een diëtiste die er minstens twee keer ongezonder uitziet dan deze ondervoede -af en toe vastende- Indo; en ontkent dat enkele dagen vasten juist energie vrij maakt tbv. het genezingsproces.
-Onnadenkennd zijn we gewend geraakt aan voorschriften, scholing, diploma’s, etc.
Hé, diploma’s? Ojé. Daar geef ik me eige bloot; ‘kheb me zolang uitgegeven voor van alles en nog wat, diplomaloos. Ik heb geen idee, waar mijn enkele diploma’s en getuigschriften liggen.
Maakt een diploma een mens minder verantwoordelijk voor de taak die hem op dít moment wacht? Schuift hij zijn verantwoording onbewust een beetje af op het instituut dat het diploma verstrekte?
-In Dalarna, waar ik te werk werd gesteld als landmeter, had ik geen diploma bij me. Tijdens het werk kwamen mijn zwakheden vanzelf boven het ijskoude water en kreeg ik ter plekke bijscholing. Het besturen van een zware Caterpillar dorst ik instinctief aan, totdat die lege fles onder m’n pedaal rolde. Een rijvaardigheidsbewijs zou een 60 meter neerstorten vanaf de dam, niet hebben kunnen stoppen. Later vervoerde ik ruim 100 ton vracht met mijn binnenvaartschip; en met een tjalk toeristen over het IJselmeer in een loeiende, zeer boeiende storm; diplomaloos, maar mét ‘begeleiding’; indachtig de vele moeilijke gevallen met klanten; de mooie momenten dat ik de rol van vroedman in m’n sandalen geschoven kreeg.
Luisteren naar begeleiding: dáár gaat het wellicht om. Mijn omgeving snapt soms niet, dat ik iets niet aandurf. Ik heb er ook geen verklaring voor. Misschien heeft het te maken met een direct contact tussen mij en de schil (dimensie) om me heen, welke er niet altijd hoeft te zijn; verleren we om naar dit directe contact te luisteren, naarmate we onterecht meer gaan vertrouwen op diploma’s etc. Een diploma kan geen aanwijzingen geven voor een specifiek moment. Zonder diploma op zak is het, of ik me meer open moet stellen naar die me omhullende informatie-schil. Zie om. Nassim Haramein on synchronicity

-Vanwege de oorlogsjaren in Indonesia kwam ik pas op mijn 21e van de HBS af. En kreeg ik geen uitstel van militaire dienstplicht. Mijn ouders wilden graag dat ik waterbouw ging studeren; ik wist al vanaf mijn 12e dat bouwkunde mijn beroep zou worden.
Dus naar de HTS-waterbouw en onregelmatig naar Delft-bouwkunde.
In Stockholm kwam ik op een groot ingenieursbureau, waar ik in grote mate zelf over mijn tijd mocht beschikken. Ik kreeg daar de ruimte om af en toe naar de TH te glippen. Het mes sneed aan 2 kanten: vragen uit de praktijk waren op school heel welkom en velen dachten mee aan ons praktijkprobleem.
-In een architectuurtijdschrift kwam ik het werk van Leif Damgaard tegen. Bij die Deen wilde ik in de leer! Op de TH vroeg ik om een certificaat, dat ik onmogelijk kon krijgen; ik kwam nog enkele honderden uren tekort. Ik zie mijn aardige mentor nog voor me: “je bent relatief oud, buitenlander, niet-blank, zonder diploma? Je krijgt geen werk; of op het niveau van tekenaar. Maar je bent altijd welkom terug.” Op mijn sollicitatie vroeg de kantoorchef naar mijn diploma. Daarop postte ik twee avonden met mijn tekeningenkoker onder de arm bij Leifs huis. De 2e avond liet hij me binnen. En de volgende ochtend kon ik beginnen. Gelukkig had ik al ontslag genomen bij het ingenieursbureau; ik moést immers déze baan hebben!
-Ontstaan van de term Energiebalans. Dankzij één van de drie klanten – van de enkele honderden – die een klacht tegen me indienden, kreeg ik een inspecteur van volksgezondheid op bezoek: “uw patienten-dossier ziet er prima uit, maar wat bent u; u doet ooracupunctuur, magnetiseert, geeft voedingsadviezen, doet paranormale dingen, etc.” Zonder erbij na te denken ontviel me: “zoals een houtbewerker zaagt, schaaft en politoert, ben ik – gebruik makend van vele techniekjes en luisterend naar ‘intuïtie’: energiebalanseur.” Ik schrok er zelf van. Die titel heb ik dankbaar toch maar aan die ondankbare klant te danken. Alles is zo boeiend relatief.
-St.Energiebalans Nederland ontstond in mijn levensschool de Kosmos, spiritueel centrum te Amsterdam. Rune Möller, leraar polariteit die er een weekeinde gaf, was aanleiding voor enkele gemotiveerde cursisten om wekelijks te oefenen; waarbij beurtelings één van ons zich voorbereidde en de leiding had. Steeds vaker werd ik daartoe naar voren geschoven. Er waren wekelijks 4 tot 12 mensen. Tot er op een Zaterdagmorgen 40 mensen op me wachtten. Ik schrok me het Lazarus en verzon ter plekke een smoes om weg te kunnen komen. (mocht je één van hen zijn, hierbij alsnog mijn excuses). Daarna kwamen lessen bij me aan boord en cursussen rondom in de lande voor 12 tot 200 personen. Daaruit ontstonden weekeindcursussen; niet alleen polariteit, maar steeds meer energiebalans: op de Lightberg van Karel Douven, in Straszbourg, København, Zweden, Kranenburg (D). Dáár kreeg ik de droom over een eigen opleiding. Ik vertelde dit aan Nicole, mijn assistente. Enige dagen later werd ik gevraagd voor een 1e klas aan de Ac. voor Natuurgeneeskunde in Bloemendaal. De helderziende mevr. Gé Nieuwenhuis”: je krijgt alle klassen”. Daarna begeleidde ik 5 jaren SEN met klassen van 20 personen.

Mbt. die Academie in Bloemendaal: omstreeks 1975 wilde ik op de academie voor alternatieve geneeskunde in Hilversum komen. Als een ‘te lui om te werken’ huisvader met 3 kleine kinderen, kon ik alleen de ochtenden volgen. De directeur ging in op mijn voorstel om een dependance in Amsterdam te zoeken. Het was vrij snel beklonken: in onze eigen Kosmos. Ik was één van de eersten, die zich aanmeldde, maar werd afgewezen vanwege mijn leeftijd. Teleurgesteld belde ik de directeur. “Voor U maken we natuurlijk een uitzondering.” “Dat vind ik niet rechtvaardig. Ik weet minstens 5 mensen van mijn leeftijd, die ook mee willen doen”. Gelukkig kreeg ik via studenten studiemateriaal, waaruit ik een keuze maakte voor zelfstudie.

-Tegelijkertijd begon vanuit de cursus-polariteit, mijn praktijkje. Achteraf gezien een fantastische combinatie. Wel pittig. Ik kreeg alle steun van bijstandsambtenaren. Na enkele jaren was ik voor mezelf geslaagd aan de hand van de onderwerpen voor de studiegids voor mijn eigen opleiding. Ik miste op de Academie voor Natuurgeneeskunde de spirituele aspecten, welke ik mede uit mijn jeugd ervaren had en later oa. bij Mr. Beesley vond.
-In de opleiding die ik enkele jaren gaf, botste het steeds vaker tussen spontane “verbanden” en structuur. Spontane verbanden kwam ik immers ook bijna dagelijks in mijn praktijk tegen. Studenten-agogen verweten me gebrek aan structuur. Een cursiste: “het lijkt wel of je er geen zin meer in hebt”. Totdat ik op een mooie morgen, op de grond zittend – spontaan met een gil de invaliditeit ingleed: een dubbele rughernia en einde van dít verhaal, einde opleiding en praktijk. Het had zó moeten zijn.

-In de kapel van Mr. Beesley kwam de spontane les, waarbij we als Alice in Wonderland steeds kleiner worden, totdat we binnen in een atoom zittend, de kern ervan -ter groote van een erwt -voor ons zagen; en 7 km bij ons vandaan af en toe een electron hoorden overvliegen. In die enorme leegte binnen het atoom, vlogen allerlei vogels rond: mooie, lieve; maar ook kwaadaardige. Vogels, die – buiten wat we noemen snelheid om – in een flits tot het andere eind van de wereld kunnen vliegen, en zelfs daarbuiten!
Ditzelfde gebeurt ook binnen alle atoompjes van alle cellen in mijn lichaam. Ik ben er de grote verkeersleider en draag de verantwoordelijkheid voor belangrijkere vluchten. De rapporten daarvan zal ik tzt. moeten overhandigen aan meneer Petrus. Soms kreeg ik te horen over mensen die meelij met me hadden, omdat ik -nog relatief jong- mijn verstandelijke vermogens begon te verliezen.
PS: ook de nucleus binnen in dat atoom is slechts een bundeling dichtopeengepakte materie. Einstein had écht 100% gelijk met zijn E=mc².
En met onze ‘materiële’ deeltjes maken we immers slechts deel uit van andere dimensie’s, welke ons omvátten!
-Gedurende mijn hele leven vlogen gedachten van de hak op de tak; en van de tak op het dak; “zag ik ze vliegen”; probeerde ik verbanden te leggen (en was daardoor vaak niet bij de les, maar leerde wél ‘al suffend’ dingen, die niet onderwezen werden); ik heb daardoor veel geleerd, hetgeen niet in boekjes staat. En heb een enigszins ander beeld van de wereld dan van me verwacht wordt. Kan ik daardoor om. een beetje “helderder” zien? Ook de werkelijkheid (over welke hebben we het dan) is immers maar betrekkelijk.
-Mijn aardrijkskundeleraar heeft me eens het leven gered. Ik zwom in het Kattegat richting strand, dat steeds verder weg raakte. Plots herinnerde ik me: “als je dus ooit in een situatie terechtkomt, waarbij je – hoe hard je ook zwemt -tóch richting zee gezogen wordt; zwem dan parallel aan de kustlijn, tot je op een bepaald moment voelt, dat de zuiging er niet meer is, dan kun je veilig richting strand zwemmen. Je bent dan de mui voorbijgezwommen en zwemt dan boven een zandbank.” Dit soort “herinneringen” komen ook vaak boven wanneer ik met klanten bezig ben; of ‘zomaar’ even begeleiding nodig heb.
-Dankzij 2 dotters, 2 lieve schoondochters, Jomanda, behandeling voor oorlogstrauma’s in Centrum ’45 en yoga in Nicole’s “yoga-garage”, ben ik uit de as herrezen. Mijn invaliden-P-kaart werd niet meer verlengd. Een nieuwe levensfase ging ik in, met 2 maal per week vrijdansen en proberen het zingen weer op te pakken. En ???
En nadat ik dit opgeschreven had, vond ik bij de e-post “het antwoord”: dé plek om dit verhaal te deponeren. Dank je wel lieve Vered, Nisandeh en alle fijne medewerkers!
Dikwijls neem ik nog even m’n aantekeningen door van het fantastische “Breakthrough”- proces. Het komt steeds meer tot leven!

Leef Wel & Heel de Wereld!
Indrasurya

Indrasurya
11 years ago

PSS:
bij PS: de nucleus is slechts een bundeling dichtopeengepakte energie.
Materie is een illusie, van óns uit gezien. Zoals enkele eeuwen geleden de bewoners van een eiland in de grote oceaan er ‘heilig’ van overtuigd waren dat er buiten hen geen andere mensen bestonden.

Robert Benninga
11 years ago

Wow, wat een oprechte eer en genoegen een bijdrage deze week te mogen leveren. En heerlijk de commentaren te lezen.
Make your difference! Let’s stay close, Robert

Tim van Orsouw
11 years ago

YOU WILL EITHER FIND A WAY OR MAKE ONE

Een jaar lang was ik ARBEIDSONGESCHIKT, nadat zowel mijn eerste als mijn tweede echte LONGOPERATIE zenuwbeschadiging had veroorzaakt in mijn buik- borst- en okselhuid en buikspier. Die droom om gymleraar te worden kon wel vergeten. Mijn passie ‘Sport’ veranderde van iets leuks tot een oncomfortabele, pijnlijke ervaring.

Mijn borst en oksel hebben zo’n 8 maanden als ernstig verbrand aangevoeld en mijn buik registreerde elke beweging van de kleding die er tegenaan kwam alsof er een wesp had gestoken. Op de plek van mijn rechter twee ‘blokjes’ van mijn buikspier zat vier maanden lang een deuk. DIE SPIEREN DEDEN NIKS MEER. Mijn conditieniveau was gedaald naar het nulpunt. IK SLIEP VAAK 14 UUR PER DAG en werd meestal ‘s middags om 15.00 uur wakker.

Geen doel, geen visie, geen gezondheid en GEEN IDEE WAT IK WILDE GAAN DOEN MET MIJN LEVEN.

Een jaar later was ik hersteld van de zenuwbeschadiging. Ondanks dat sporten nog wel pijn deed en regelmatig steken in mijn borst en/of buik gaven, ging ik er toch voor. Mijn diploma Sportmassage was op zak en ik werd ingeloot bij de Opleiding tot Fysiotherapeut. Mijn leven was weer normaal, maar wel heel wat ervaringen rijker! Het beroep Fysiotherapeut leek me nu al veel leuker dan Gymleraar…

Vanaf dat moment werden de eerste zaden voor een ‘out of the box’ leven geplant. Ik startte OP 19 JARIGE LEEFTIJD EEN EIGEN THERAPIEPRAKTIJK en specialiseerde me buiten de Fysiotherapie om in Triggerpoint-therapie. Ik behoor nu tot de eerste lichting Triggerpoint Coaches van Nederland, ik DOCEER aan de Opleiding Triggerpoint Specialist en ben tot op de dag van vandaag nog steeds de jongste (en de beste 🙂 Triggerpoint Therapeut van Nederland. Met deze techniek heb ik honderden patiënten van chronische klachten zoals hoofdpijn en rugpijn afgeholpen.

Alles leek prima te gaan, totdat ik in het laatste jaar kwam van de opleiding Fysiotherapie. Ik werkte inmiddels 13 uur per week bij een voetbalclub en was ik in mijn ‘vrije uurtjes’ werkzaam aan en in mijn praktijk. Daarnaast was ik meer dan 8 uur per week kwijt aan mijn scriptie over triggerpoints en tot slot gaf ik regelmatig Workshops in triggerpoint-therapie. Klein probleempje: in het laatste jaar van de Opleiding is het de bedoeling dat je ook fulltime stage gaat lopen! Dat paste niet echt in mijn planning.

Hierdoor maakte ik studie/werkweken van 80 uur en IK RAAKTE OVERWERKT. Bovendien voelde ik me meer ondernemer dan stagiair of werknemer en kon ik niet goed omgaan met het gebrek aan vrijheid tijdens de stage. Achteraf bekeken had ik zo’n beetje alle symptomen van een BURN OUT. Ik besloot de stage halverwege af te breken. Ik deed een cursus Train Your Brain in de hoop dat ik met een beter geheugen misschien meer succes en tijdvrijheid zou hebben. Ook kwam ik in aanraking met boeken over Persoonlijke Ontwikkeling, zoals The 4 Hour Workweek en Rich Dad, Poor Dad.

WAARSCHUWING: Dit soort boeken helpen niet echt in je motivatie om een reguliere opleiding af te maken.

Twee maanden later volgde poging twee: stagelopen in een ziekenhuis. Dit was duidelijk niet mijn ding. Ik bakte er nog minder van dan tijdens mijn eerste stage, ik had nog meer stress en ik mocht zelfs helemaal niets van mijn specialisaties toepassen. Het woord ‘triggerpoint’ was verboden. Mijn begeleider en ik zaten praktisch nooit op één lijn en mijn gezondheid was wederom bagger. Het enige wat goed ging was het behandelen van de patiënten in mijn eigen praktijk en het geven van workshops. Verder scoorde ieder gebied van mijn leven een zware onvoldoende.

Tijdens de evaluatie na 2 maanden besloot ik wederom te stoppen met de stage. Sterker nog: IK BESLOOT IN HET LAATSTE JAAR TE STOPPEN MET MIJN HELE OPLEIDING FYSIOTHERAPIE. Ja ja, in het laatste jaar! €11.000 van de Studiefinanciering en OV-kaart. Was ik gek geworden?! Dit was in 2009… en nu ik er zo op terugkijk: DE BESTE BESLISSING UIT MIJN LEVEN.

Op het moment van schrijven ben ik 23 jaar oud. Om een lang verhaal kort te maken ben ik nu >100 fysieke boeken, >70 audioboeken en >25 seminars en programma’s wijzer geworden. Dit jaar ging ik o.a. naar Tony Robbins in Rome, kocht twee keer een Internetmarketing cursus, steeds van meer dan €2.000,- . Ik deed de Master Entrepreneur en volgde ik een duur Coachingprogramma. Had ik het geld en paste het in mijn agenda? Nee! Zou het me enorm helpen op weg naar mijn doelen? Ja! Zorgde ik ervoor dat ik dus wel het geld en de tijd had? Ja!

Elke keer als ik nu voor een uitdaging sta, dan hoor ik een audiotape van Tony Robbins: “YOU WILL EITHER FIND A WAY, OR MAKE ONE!” Dat krijg je ervan als je 36 x naar hetzelfde bandje luistert 🙂

Ik sport nu iedere dag zonder pijn en voel me dankbaar, bevoorrecht en gelukkig. IK WEET NU PRECIES WAT IK WIL IN MIJN LEVEN en waarom ik dit wil. Ik vind mezelf o.a. ‘remarkable’ vanwege mijn OPEN MIND, mijn LEERGIERIGHEID en AMBITIE. Ik heb mijn emoties onder controle en neem 100% verantwoordelijkheid voor mijn leven.

I design my life, I walk my talk and I contribute by inspiring people to live a conscious, healthy and ambitious lifestyle by empowering them to fulfill their greatest potential.

“Dare to dream. Let go of the past and go for the future. Go confidently in the direction of your dreams. Live the life you imagined” – Henry David Thoreau

Jacoline Steegstra
11 years ago
Reply to  Tim van Orsouw

Hoi Tim, ik leerde je kennen tijdens de Master Entrepreneur Seminar waar we logeerden in hetzelfde hotel. Geweldig boeiende gesprekken gevoerd. Ik dacht daarna, wow, was ik nog maar 23, maar bij nader inzien: mijn pad is gevormd door de dingen die ik meemaakte vanaf die tijd tot aan nu. Ik ben er nu klaar voor. Ik vind je zeer remarkable om op jouw leeftijd al te hebben ontdekt dat (levens)wijsheid niet vanuit de schoolbanken komt, maar dat je zelf op zoek moet gaan, naar wat bij jou past en dat je je helden mag kiezen. Ik geef dit nu ook door aan mijn kinderen. Dit weekend gaat mijn dochter van 18 naar de Business Bootcamp. Ik forceer haar niet om volgend jaar te gaan studeren, hooguit een studie te doen om een bepaalde expertise op te bouwen. Als ouders willen wij onze kinderen vooral leren om streetsmart te zijn, te leren hoe je geestelijk vrij komt en ook financieel, zodat je gewoon dat kan doen waar je passie voor hebt en een betere wereld nalaten.
Groet uit Friesland en ik hoop je nog eens te ontmoeten bij een volgende training.

Tim van Orsouw
11 years ago

Hoi Jacoline,

Allereerst bedankt voor je compliment! Ik vind het cool om te lezen dat jullie één van de weinige ouders bent die hun dochter liever niet naar de Universiteit zien gaan, waarvoor hulde. Doet me denken aan het boek van Kiyosaki: “If You Want to Be Rich & Happy Don’t Go to School: Ensuring Lifetime Security for Yourself and Your Children”

Met een open mind en een positieve associatie met ‘leren’ kan iedereen zijn eigen droomwereld creëren. Daar heb je geen diploma voor nodig. Het gaat veel meer om creativiteit, communicatie-vaardigheden en vooral ‘personal power’, niet om een papiertje.

De 3 sleutels tot succes die je niet leert op de Uni of op het HBO:

1. De vaardigheid om precies te kunnen definiëren wat je wilt.
2. De vaardigheid om precies te kunnen definiëren wat anderen willen.
3. De vaardigheid om actie te ondernemen en deze mensen in hun behoeften te voorzien.

Nou.. ik hoop dat je dochter geïnspireerd is geraakt door de Business Bootcamp, kan haast niet missen toch?

Hoop je snel weer een keer te spreken!

Iris spoolder
Iris spoolder
11 years ago

Ik heb een droom ,en die droom is zo groot ,dat ik er dag en nacht mee bezig ben .
Het zit namelijk zo ,Ik droom al 22 jr over een eigen beauty farm.
ik zit boordevol ideen, waarvan ik zeker weet dat de gehaaste mens van tegenwoordig ,bij mij zijn/of haar stukje rust kan vinden .
Al zou het maar voor 20 min op een dag zijn ,of in de week, want geef toe hoe vaak geef jij je zelf de tijd om je helemaal te ontspannen ,zonder te denken aan het werk ,de was ,je kinderen ,etc ,etc, etc
oke dit was een tipje van de ijsberg ,wat mij bezig houd.
ik heb een droom ,en wil mijn droom waarmaken ,en het gaat mij hoe dan ook lukken ,ik heb het al aan zoveel mensen verteld ,die het geweldig vinden ,maar er daarna heel negetief boven op zeggen het lukt je toch niet ,ha ha ha waar wil jij het geld vandaan halen ,maar uuh wel een geweldig idee hmmm

ik kan je vertellen ,het gaat me lukken, Nisandeh 😉 ik zie je zaterdag en ga je hier zeker over aan spreken ,en ik hoop nog veel meer mensen die me er wegwijs in willen maken of het zelde droom hebben 😉

tot zaterdag allemaal greetz Iris

Pim de Rooij
11 years ago
Reply to  Iris spoolder

Beste Iris,

Wauw, bedankt, een prachtige visie!

Mocht je nog geen locatie in gedachte hebben, dan wil ik graag inspireren met een plek die voor mij erg bijzonder is.
Een plek die vraagt/smeekt om jouw idee. Een plek waar mensen loskomen van hun drukke bestaan en kunnen helen in de natuur.
Met het juiste businessplan wil ik je ook graag wijzen op een persoon die dit makkelijk voor je zou kunnen financieren.

Just to inspire!

Stuur me een mailtje als je er meer over wilt weten: pimderooij@gmail.com

Hartelijk groetje,
Pim

Yasmin Verschure
11 years ago

Het is the remarkable me dat ik in wonderen geloof. Dat ik keer op keer op mijn bek ga –opsta en weer verder ga. Ik ben herboren en ONT-dek elke dag opnieuw de wereld. Ik geloof in een kracht waar ik me mee kan verbinden om mezelf te helen en grenzen te verleggen. Ik geloof in beter worden en niet in ziek zijn. Zo heelde ik mezelf keer op keer. Ik zwierf jaren over de wereld – alleen en samen met mijn toenmalige maatje Giri om onze geschenken uit te delen en om de onmetelijke schoonheid van mensen te ONT-vangen…
We omarmden kinderen en mensen met AIDS in Zuid-Afrika en zo genaamde misdadigers in de gevangenis. Ik mocht mensen trainen in verschillende werkvelden en ontvouwde meer en meer mijn authentieke zelf. En al ben ik er niet rijk van geworden omdat ik er geen cent aan verdiende of het verdiende geld achter liet daar waar het thuis hoorde – ik voel me onmetelijk RIJK.

Na wederom een proces van loslaten en ALL-een ZIJN nadat ik mijn maatje Giri naar het klooster bracht in verband met zijn aspergeautisme, kom ik weer uit de modder tevoorschijn zoals de Lotus en ben ik me langzaam maar zeker aan het voorbereiden om opnieuw de wereld in te gaan om opnieuw mijn geschenken uit te delen –dit keer in de vorm van trainingen in de businesswereld en de aanverwante gezondheidszorg.

De Breakthrough to Success was een geweldig geschenk waarin ik degene was die mocht ontvangen. Als vakvrouw herkende ik de Meester! Dank je wel lieve Vered en Nisandah voor jullie LEF en alle geschenken die jullie de wereld in laten stromen. Moge het Universum jullie overvloedig belonen en beschermen!
Yasmin

Giovanca Hooi
11 years ago

Hallo Jacolien

Dank je wel voor je reactie. Waarom wachten? Als je het leuk vind kunnen we NU al ACTIE ondernemen en een project beginnen.
Mochten er anderen zijn die hieraan een bijdrage kunnen of willen leveren sta ik ervoor open. Jacolien en anderen die mee zouden willen doen je kan me mailen op info@consciouslife.nl of bellen om 0655844403.

Ik geniet van alle inspirerende verhalen.
Dank je wel voor jullie openhartigheid en voor het delen. Ik leer veel van jullie verhalen.
Beautiful people!!! That’s what you all are!!!

Liefs Giovanca

Gabriël
11 years ago

Ik heb ooit een val gemaakt waardoor ik 6 weken moest plat blijven liggen. De mooiste tijd van mijn leven want ik had toen de tijd om te studeren. Oosterse filosofie, natuurgeneeskunde. wereldbeschouwingen.
Hier heb ik mijn verdere leven profijt van gehad.

Helen Roeten
11 years ago
Reply to  Gabriël

Ik snap wat je bedoelt. Ik kan na 3 burnouts, depressie en kanker zeggen: het heeft mij veel geleerd. Ook dat ik kan vertrouwen op mijn talenten en intuïtie. Vriendschap inspiratie en passie laten mij altijd weer doorgaan.Ook naar eigen zaak in tijden van crisis.ik maak de wereld mooier met gaudiachtige banken in wijken en koppel dat aan projecten in bepalen Eritrea. Ziekte, verlies, zorgen, ze horen bij het leven zoals niets groeit zonder ook te sterven. Deze kerst inspireerde deze website mij en ik ga zeker een keer naar een bijeenkomst.

Groet Helen Roeten

Josefine Logemann
11 years ago

Inderdaad heb ik ook geleerd om vooral niet te veel van mezelf te vinden. Ik vind mezelf REMARKABLE omdat ik steeds weer terugkom bij mezelf, het geloven en de kracht in mezelf.

Op de lagere school werd ik flink gepest omdat ik nogal traag en mollig was en een zware vorm van discalculie had. Tekenen en alle andere visuele en creatieve vakken waren aan mij besteed, alleen de basisschool geloofde slechts in kinderen die goed in rekenen waren. Er werd mij duidelijk gemaakt dat er iets mis met me zou zijn. Het ene moment had ik vrienden en dan weer niet, en als ik dan ‘voor spek en bonen’ mocht meedoen dan liet ik duidelijk weten dat te trots was om op zo’n manier behandeld te worden. Ik voelde me klein in die tijd, maar er was toch steeds iets wat zich van tijd tot tijd groot opstelde. Gelukkig!

Ik ben een ondernemend mens en probeer graag mijn creatieve ideeën uit en als er tegenslag was, want dat was er, omdat ik ergens niet kon geloven dat het wat kon worden, dan duurde het even voordat ik weer terugkwam bij mezelf. Uiteindelijk kwam ik op een punt in mijn leven dat ik riep dat ik voortaan positieve ervaringen wilde opdoen of mijn ervaringen positief te benaderen. En daar begonnen mijn waardevolle levenslessen. Ik kwam mensen tegen die me gingen helpen om positief te denken, ik kreeg leuke banen en ik kon de dingen kopen die ik wilde kopen, ik kon mooie reizen maken en mijn geld delen met mensen waar ik om gaf. Dat stemmetje of die gedachte dat geloofde dat de grote dingen niet zo voor me waren weggelegd was er nog steeds, maar nam wel in kracht af. Omdat ik het leven steeds positiever zag en daardoor ook de mogelijkheden. Ik werd steeds minder slachtoffer en steeds meer eigen leider.

Op mijn 40ste deed ik een loopbaantraject waar uit voortkwam dat mijn talent in het coachen en trainen van mensen in hun persoonlijke ontwikkeling, het overdragen van informatie gesproken als geschreven ligt. Iets wat je altijd als vanzelfsprekend beschouwt is vaak niet zo zichtbaar. Mijn vrienden vonden dat het duidelijk was, ze hadden dat altijd al gezien. Zo’n positieve bekrachtiging bracht me bij de volgende stap, ik ging een hbo-opleiding voor trainer/coach doen op mijn 41ste. Er zaten mensen in de klas die dat wel oud vonden en dit nooit op die leeftijd nog zouden doen. Ik gaf aan dat leren voor mij iets is wat ik altijd zal blijven doen en met plezier.

Zoals ik de dingen vroeger negatief beschouwde heeft natuurlijk met mijn eigen belevenis en emoties te maken. Ik ben een hoogsensitief persoon en daarmee ben ik omgevinggevoelig. Dat heeft zijn voordelen en nadelen. Als kind absorbeer je dan makkelijk de sfeer zodat je dat als je eigen energie beschouwt.

Doordat ik op dat ene moment mijzelf in de richting van het positief ervaren heb gezet ben ik gaan werken om in mijn originele kracht terug te komen. En nu kan ik zeggen, gelukkig dat ik voorheen het leven als complex en zeer emotioneel heb ervaren, want vanuit die ervaringsdeskundigheid en de kennis van mijn opleiding, andere cursussen en trainingen in de afgelopen twintig jaar voor mijn eigen persoonlijke ontwikkeling kan ik nu mensen helpen hun eigen kracht terug te vinden en te leven vanuit een positieve benadering. Ook als het leven even niet zo positief is. Eigen leider zijn in je eigen leven en stoppen met slachtofferschap, dat is de manier om bij je eigen kracht te blijven. Dat trekt de mensen aan die op dezelfde golflengte zitten en waarmee er wederzijdse inspiratie is.

Ik ben dankbaar dat ik dit pad zo mag lopen, want het geeft me een gevoel van rijkdom en oneindig veel mogelijkheden. Vandaar de naam van mijn bedrijf. Ik ben oneindig. (Saya Unlimited). Mijn rijke levenslessen gaan uiteraard nog steeds door en gelukkig. En zon en schaduw horen bij het leven. Deepak Chopra zei eens ‘Wie geen schaduw heeft staat niet in de zon’.

Ik heb nu het Business Bootcamp, Elements of Success, Master Entrepreneur en Breakthrough to Success gevolgd en straks Financial Freedom Intensive. Ik krijg steeds een boost en vind het interessant bij Open Circles de dingen die ik zelf al geleerd en geleefd heb in andere bewoording te beluisteren en bij de visualisaties en in high energy te ervaren. Er zijn altijd nieuwe dingen te leren en door de high energy is de uitwerking ook heel remarkable.

Ronald de Waal
11 years ago

Na jaren doen wat er van me verwacht werd: een goede opleiding kiezen, zo hoog mogelijk, een goede baan hebben, carriere maken, veel geld verdienen etc. kwam ik erachter dat ik niet op het goede spoor zat. Ik durfde niet mezelf zijn, ik moest presteren en stressen.
Mijn droom bleek veel meer: anderen mensen helpen zichzelf te zijn door hen te coachen en ook door voor hen te schrijven. Ik realiseerde mij dat mijn passie er ook mocht zijn en gooide het roer om. Ik schreef eindelijk mijn roman ‘Ogen open!’ die al jaren in de kast lag af en keerde terug naar het onderwijs en naar coaching om mensen echt verder te kunnen helpen met hun passie.
Nu heb ik een opleiding tot coach gevolgd en geef ik workshops over het vinden van je passie.
Het gekke is dat als je de keuze maakt, dat het daarna vanzelf lijkt te gaan. Je kent je doel en het universum laat zien dat je op de goede weg bent: mensen komen op je pad, raken diep onder de indruk en maken nieuwe keuzes. Keuzes voor zichzelf, voor hun passie.
Het voelt geweldig om in dit proces betrokken te mogen zijn!!

Anouk
Anouk
11 years ago

Mijn eigenheid waar ik zoveel last van heb gehad, werkt nu voor me en is mijn leidraad in het werk dat ik doe. Vroeger werd ik als nogal zonderling beschouwd. Ik had maar weinig vriendinnen en ben veel gepest, op de lagere school, maar later op de middelbare nog meer. Mijn enigszins uitstaande oren hielpen me daar niet bij. Ik voelde me een vreemdeling, vond geen aansluiting met leeftijdsgenoten, had andere ideeen en interesses dan zij (hoe graag ik het misschien ook anders gewild had). Ik begreep niet wat ik hier op deze aardbol te doen had, voelde me een vreemdeling.

Ik was misschien wel meer mezelf dan ik dacht, maar daar had ik vooral last van: ik kon niet meedoen met de meute, het lukte me gewoonweg niet. Het werd een zoektocht in en naar mezelf die nog steeds voortduurt, maar waar de scherpe kantjes van af zijn. Ladingen workshops (als deelnemer en als trainer), mijn eerste echte relatie (pas op mijn 33e!) en ook het moederschap hebben daartoe bijgedragen. Ik ben stukje bij beetje op aarde neergedaald. Ik voel me eindelijk een mens onder de mensen, weet welk werk ik te doen heb en sinds ik de 40 ben gepasseerd, voel ik meer rust.

Een van de talenten die ik met me meedraag, is het schrijven. Daar ben ik me nog maar kort van bewust. Het is de vorm waarin ik mensen wil motiveren hun oorspronkelijkheid, die iedereen heeft, te koesteren en het pad dat daarbij hoort, te ontdekken en te volgen. De alien is mens geworden, ze heeft van haar zwakte haar kracht gemaakt en dat gaat leiden tot prachtige boeken waardoor ieders eigenheid geprikkeld wordt. Dat is mijn missie!

Robbert Bloemendaal
10 years ago
Reply to  Anouk

En schrijven kun je! Door al die blogs heen komt een vitaal en levendig beeld naar voren. Je boeken zullen mensen helpen, laat ze maar komen!

reisgeleider.nl

Jacqueline Lammerts
10 years ago
Reply to  Anouk

Hé Anouk.
Mooi wat je beschrijft én heel herkenbaar.
Fijn uiteindelijk om op aarde geland te zijn, hé en dat te mogen doen waarvoor je dan ook daadwerkelijk hier geland bent.
Ik wens je heel veel succ6 toe met het schrijven!
Ik heb alle vertrouwen in je.

Isabelle Willemse-Weeda
Isabelle Willemse-Weeda
11 years ago

Opmerkelijk, in de zin van ‘met je hoofd boven het maaiveld uitsteken’ en het verschil maken, is iets wat wel op mij van toepassing is.

Ik sta voor hetgeen ik in geloof en hanteer dit als leidraad in de dingen die ik doe. Dat gaat niet altijd even makkelijk. Hoewel ik het zeker niet ervaar als een juk. Congruent zijn aan mezelf, met respect voor de ander(en) maakt het leven voor mezelf en mijn omgeving prettiger. Dat levert veel op en kost in de regel weinig moeite.

Een streber zijn, om het beste eruit te halen is iets wat van nature in mij zit. En dit zal voor de meeste ondernemers gelden. Ik denk dat iemand die voelt dat hij of zij ondernemer is, niet snel opgeeft. En er bewust voor kiest de muur/muren waar hij of zij tegenoploopt, op een andere manier te benaderen.

Dat maakt ondernemen boeiend. Zo wordt het nooit saai. Maar nog veel belangrijker voor mij: het zorgt ervoor dat je blijft groeien. Groeien gaat met vallen en opstaan. Het vallen is niet altijd even makkelijk, maar levert per definitie altijd iets op.

Belangrijk punt voor mezelf is dat ik in de loop der jaren kies voor de attitude waarmee ik zaken benader. Acceptatie en de houding die je kiest is bepalend voor de wijze hoe je met tegenslagen omgaat. Opgeven wanneer je echt iets wilt, is geen optie, dus zorg je ervoor dat je de dingen die je wilt realiseren ook realiseert.

De samenwerking en verdieping met anderen is hetgeen wat het voor mij ook interessant maakt. Zodat we elkaar verder kunnen brengen, zowel in business als persoonlijk.

Robbert Bloemendaal
10 years ago

Vaak is ‘streben’ een houding die een zekere krampachtigheid verraadt. Bij jou voel ik, dit lezende, dat het echt vanuit je karakter komt. Dat vind ik inspirerend. Binnen mijn karakterstructuur, ‘wasprogramma’ kun je het noemen, is echt voor iets gaan veel minder vanzelfsprekend. Om dan toch die houding aan te kunnen nemen, zonder in de kramp van een uiterlijke houding te vervallen, is een heikel evenwicht. Voelen hoe dat zit bij iemand die ‘nou eenmaal zo is’, is dan helend. Dank.

reisgeleider.nl

Hetty Hanekamp
11 years ago

Kaders? Welke kaders. Alles is mogelijk zolang je actie onderneemt.

Veel plezier met dit filmpje.

Groeten, Hetty

Mariëtte Verlaan
11 years ago
Reply to  Hetty Hanekamp

Absolutely amazing! You have to move fast enough…

Albert Bolwijn
11 years ago

Goedemorgen,
Ik wil hier graag op reageren:
Ik ben het helemaal eens met bovenstaande. Afgelopen zondag ging het programma van Hour of Power hier ook over.
Veel mensen hebben een droom, Nelson Mandela, Marten Luther King, Ds. Schuler van Christal Cathedral, jij??…
Zo geloof ik ook dat ik juist met en door de kracht van God, mooie dromen tot werkelijkheid kunnen komen.
Vanuit die kracht krijg ik inspiratie, en kom ik in contact met mensen om plannen te verwezenlijken. Zo is ook Care2Cars ontstaan.
Om zo mensen een kans te geven om tot hun kwaliteiten te ontwikkelen, en verder kunnen in de maatschappij en daardoor van betekenis kunnen zijn voor anderen.

Ferdy Koot
11 years ago

Waarom ik remarkable blijk te zijn (als ik zo het artikel van Nisandeh lees)?

Ik heb een koeriersbedrijfje en als ik leeg ben of de zending ‘een dag de tijd heeft’, kijk ik speciaal uit naar pechgevallen langs de rijksweg of, zomaar, in de steden waar ik op dat moment kom.
(Tegenwoordig kan overigens een stilstaande auto bij een gebouw al een terreurdreiging inhouden; jammer).

Soms 6 keer per dag (als het bijvoorbeeld regent) en soms de hele week niet.
En elke keer geniet ik weer van de reactie van ‘de pechvogel’: nee, ik ben niet van de WegenWacht, niet van de politie en niet van Rijkswaterstaat. Zomaar, een passerende automobilist die belangstelling heeft voor het feit dat een mede-automobilist(e) stil staat. UIt pech of uit onwelwording (of wil vrijen!). En een rijksweg h o e f t dan niet 20 minuten-of-langer verstopt te zitten omdat die anderen haast hebben of bang zijn.
Bij Dordrecht zelfs een keer subiet 3 (drie) rijstroken stilgezet omdat IK vond dat de pechauto van links naar rechts moest kunnen rijden, zónder dat daar afkruisingen (rode borden) voor nodig waren.

Een klein beetje remarkable.

Bas Meusen
11 years ago

Mijn verhaal heeft niet zozeer betrekking op mijn bedrijf, maar vooral op mijn studiekeuze.
Een 5-tal jaren geleden heeft mijn moeder een netvlies-loslating gehad, waarna (na de operatie) het lichaam niet wilde herstellen. Dit proces van opereren en slecht herstellen heeft ertoe geleid dat ze al zo’n 3 jaar blind is aan 1 oog. Met het andere oog gebeurde toen hetzelfde, echter hier herstelde het beter. Het resultaat is dus na 5 jaar dat ze links een oogprothese heeft en dus blind is en rechts nog ongeveer 60% zicht heeft.
Dit heeft mij ertoe bewogen Biomedische Technologie te gaan studeren, zodat ik mij ervoor kan inzetten om mogelijkheden te ontwikkelen zodat dit soort ellende minder voor hoeft te komen.

Een ander gevolg van mijn moeders ellende is dat ik (en ook mijn zus) al op vroege leeftijd heel snel volwassen moesten worden. Ik heb dus eigenlijk een deel van mijn pubertijd overgeslagen, daar was immers geen tijd voor. Nu heb ik daar wel veel profijt van, omdat ik minder terughoudend ben dan velen van mijn leeftijd. Ook met mijn moeder is het momenteel “goed”, zij is een vechter en wij ook.

Karin Hogenboom
11 years ago

Na de geboorte van mijn derde kind, waarvan de zwangerschap erg zwaar was, ben ik al mijn energie kwijt geraakt. Ik heb nog een poosje gewerkt, maar na acht maanden stortte ik in. De koek was op. En het duurde lang om ervan te herstellen. Ik heb wel eens gedacht, nog niet eens 40 en nu wordt het alleen maar minder. Ik was te dik geworden en mijn lijf was een wrak.
Toen kwam ik in contact met een ogenleraar. Ik droeg al dertig jaar bril en ik leerde van hem hoe ik de spanning die ik al die jaren had vastgehouden in mijn ogen, weer kon ontspannen. Het effect was opmerkelijk. Ik kon weer slapen, want met inslapen had ik enorme moeite. Mijn zicht werd beter en ik voelde me ontspannen en rustig worden. Het was of mijn ogen geopend werden hoe ik zelf mijn lichamelijke conditie weer kon verbeteren. Ik stond iedere dag op om yoga oefeningen te doen, vond een goed yoga school. Voor ik het wist kon ik in de brug en de handstand staan. Dat voelde als een enorme overwinning op mijzelf. Ik ging de lerarenopleiding doen bij mijn yoga school en ben gestart met mijn eigen bedrijf VolZicht en geef nu zelf cursussen om weer beter te leren zien zonder lenzen of bril.
Vorige weekend was ik deed ik mee aan breaking through to success en dat ik op zondagavond moeiteloos het plankje in twee stukken brak was voor mij het ultieme symbool van het achterlaten van de zware tijden en het begin van een sprankelend nieuw leven die nog maar net begint en waar alles mogelijk is.

Yvette van Boven
11 years ago

Hallo Karin,
Wat geweldig dat je mensen leert gebruik te maken van hun zelfhelend vermogen en hen er ook bewust van maakt dat dit mogelijk is. Mensen praten elkaar vaak na en denken dat ze een bril nodig hebben. Ze zoeken de oplossing van hun (oog)problemen buiten zichzelf terwijl ze alles in zich hebben om zelf te genezen. Ga zo door!!

Indra Radjkoemar
11 years ago

Hoi Karin,

Goed werk. Kan ik je mailen?

hartegroet,
Indra Radjkoemar

Karin Hogenboom
11 years ago

Je kunt me zeker mailen.
Mijn email is info@volzicht.nl
Mijn website is volzicht.nl
groetjes Karin

Giovanca Hooi
11 years ago

Hallo Hetty,

Geweldig filmpje… jeetje dank je voor het delen.
Ik ga je snel bellen voor een afspraak.

Liefs Giovanca

Briska Smit
11 years ago

Ik blijf het leven aangaan in het doorbreken van vicueuze cirkels.

Als trainer en coach nodig ik ook anderen uit om in actie te komen en uit de comfortabele zone te stappen. Iedereen kan op zijn eigen manier moedig en creatief zijn, ondanks de angst voor het (on)bekende.

Daan Glorie
11 years ago

MIjn naam is Daan Glorie, 22 jaar, student aan de Johan Cruijff University (jaar 4), maar bovenal ben ik gepassioneerd marathonzwemmer.

Al 4 a 5 jaar train ik nu tussen de 20-25 uur per week en heb daarmee al veel bereikt: 5 keer het IJsselmeer overgezwommen, in 2006 Nederlands Kampioen, 2 Wereldbekerwedstrijden in Macedonie over 30km en nu mijn nieuwe uitdaging……………de langste zwemmarathon ter wereld! De 88km in Argentinie op zondag 13 februari 2011! Een wedstrijd tussen de 8 en 10 uur zwemmen.

Maar dat doe ik niet alleen voor mezelf, maar ook als Ambassadeur van het Ronald McDonald Centre, het nieuwe sportcentrum speciaal voor gehandicapte kinderen in Amsterdam-Noord! Met deze race vraag ik aandacht en geld voor dit goede doel.

Ik geloof erin dat je altijd dromen moet hebben en deze moet nastreven. Na de 88km wil ik bv. een wereldrecordpoging doen: 24uur zwemmen en meer dan 101km afleggen!

Lees meer over mijn sport op daanglorie.nl en ondersteun mijn dromen!

Koen Snoek
7 years ago

In 1998 was ik met een vriend op vakantie in Terschelling. Steekwoorden: bier, gitaar, vrienden, vrouwen, weinig slaap, tentjes, slecht eten.. je snapt het wel 🙂

Op een dag was iemand in zijn tent een gasfles aan het vervangen toen het misging, de tent raakte vlam, hij zat middenin de tent omringd door vuur. Iedereen verstijfde, maar ik koos ervoor om hem te hulp te schieten. Dit was een niet ongevaarlijk klusje. Uiteindelijk kwam hij met de schrik vrij en was zijn tent binnen 4 minuten compleet weg. Het had anders kunnen aflopen!

Ik ben als kleine man opgevoed om voor zekerheid te gaan. Dit werd een administratieve baan. Toch koos ik uiteindelijk (na ziekte) het onzekere in te gaan. Ik ben gaan ondernemen! Ik ben gitaarleraar, volg volledig mijn passie en mag nu mensen helpen met gitaar leren spelen.

Ik denk dat te veel mensen het zekere pad kiezen, waar uiteraard niets mis mee is. Maar ik denk dat het onzekere pad veel meer uitdaging en vervulling zal geven.

Ik zal mijn kids altijd hun talenten laten benutten en zeg het nu ook vaker tegen andere mensen. Doe iets wat je leuk vind en kies niet iets wat je stom vind maar wat wel voor zekerheid zorgt.

Een muzikale groet,
Koen

Leni Minderhoud
7 years ago
Reply to  Koen Snoek

Prachtig verhaal Koen en je schrijft erg inspirerend. Ik volg je comments hier op de voet. Herkenbaar om voor je passie, missie, roeping of gewoon wat je leuk vindt te gaan.

Ik deed het zelf op mijn 52ste na een loopbaan in loondienst, voor een groot deel leuk en heel leerzaam. Maar ondernemerschap is nu mijn weg en toekomst en nu spar ik met en coach ik mensen van 45plus die ook naar een switch verlangen maar niet weten hoe dat aan te pakken. Er is overal een oplossing voor heb ik inmiddels gemerkt. Inmiddels besteed ik ook meer tijd aan mijn grote passie, muziek. En daar wil ik ook nog in bereiken. Die combinatie maakt mijn leven heel erg rijk.

ondernemende èn muzikale groet,

Leni

Christina
11 years ago

Mensen die een dergelijk verhaal mogen delen met anderen, zitten niet in een comfortzone. Dat is het geheim.

Els Cappel
11 years ago

Hetty… geweldig.

Kun je me dit filmpje sturen?
echt Super!!!!!

info@slenderyouheerhugowaard.nl

Thnx
High 5
Els

Robert van der Wolk
11 years ago

Allereerst wil ik graag jou bedanken, Nisandeh. Voor het noemen van mij als inspiratie voor anderen in je artikel. Ik heb nooit geweten dat die kracht, en die potentie in mij zat. Totdat ik leerde kennismaken met jou, en de trainingen van Open Circles. Dat was voor mij een enorm keerpunt.

Ik had mijn hele leven goed kunnen zien. 100%. Deed mijn dingen op de ‘gewone’ manier, zoals velen destijds met mij. Totdat ik, als gevolg van Diabetes, hoorde van mijn oogarts, dat ik een laserbehandeling moest ondergaan. ‘Kleine ingreep’, dacht ik nog. Maar deze kleine ingreep bleek uiteindelijk twee jaar te duren. En in die twee jaar zou die kleine ingreep zich omvormen tot 8 (acht) intensieve en ingrijpende oogoperaties, waarbij tussendoor nog een keer 0f 40 een laserbehandeling tussendoor kwam. Ik weet het niet exact; ik ben opgehouden met tellen…

Naderhand kwam pas het dal. Het dieptepunt. Wat moet je doen als visueel gehandicapte in een voornamelijk visuele maatschappij? Ik had geen diploma, geen werk, geen eigen huis, geen geld. En nu ook geen gezichtsvermogen.

Rond dezelfde tijd (±2003) leerde ik kennismaken met trainingen op het vlak van persoonlijke groei. Mijn moeder, die al een jaar of wat bezig was met het opruimen van haar eigen beperkende overtuigingen en oud zeer, nodigde mij uit om een keer mee te gaan naar een introductieworkshop NLP. Hoewel ik er geen zin in had, ging ik schoorvoetend mee, omdat mijn broer met open armen dezelfde uitnodiging had geaccepteerd. ‘Als hij gaat, dan ga ik ook!’, dacht ik toen nog.

Ik had nooit kunnen weten dat die ene workshop mijn leven zou veranderen: Ik werd verliefd op de dochter van de trainer, schreef me vervolgens nog drie keer in voor een vervolgworkshop, bouwde een relatie op met dit meisje, en in de tussentijd leerde ik me suf over dat wat juist nu zo essentieel is in dit leven: contact maken. Met jezelf, en met anderen. Oud zeer opruimen en nieuwe tools leren om beter te functioneren.

De relatie hield niet lang stand, maar het was wel de katalysator om verder te gaan met persoonlijke ontwikkelingstrainingen. En dat bracht me uiteindelijk in 2005, via Roy Martina’s IK-week, bij Nisandeh en Open Circles Academy.

Ik had nog een lange weg te gaan, want veel zelfvertrouwen had ik niet. Het liefste bleef ik op de achtergrond aanwezig. En als ik al in gesprek kwam met iemand, dan vertelde ik wat ik wist, niet wat ik leefde. Tja, het omzetten van kennis in gedrag is voor mij nog steeds de grootste uitdaging…

Daarom denk ik dat ik ook zo’n enorme groeispurt heb gemaakt bij Open Circles. Ik kreeg daar een beetje theorie, en heel veel praktijk. ‘Ga maar doen’, was voor mij het motto, toen ik de trainingen volgde. Eerst het Leef Lekker Evenement, later de Breakthrough To Success (wat toen The Discovery heette), gevolgd door The Life Skills University, die ik overigens het jaar erop nog heb geassisteerd.

In slechts een paar jaar heb ik vrijwel alle trainingen gevolgd bij Open Circles. Niet omdat ik een trainingsjunkie ben, maar omdat ik wist, nee, voelde, dat ik dit op dat moment nodig had. Het was de laatste grote stap die ik wilde zetten om de persoon te worden die ik nu ben. Juist door trainingen als het Leef Lekker Evenement (wat ik uiteindelijk meer dan 20 keer heb gevolgd en geassisteerd) en The Life Skills University leerde ik om weer te dromen. Om mijn dromen om te zetten naar doelen. Dromen die ik jarenlang had weggestopt, omdat ik ervan overtuigd was dat ik ze toch niet meer zou kunnen behalen. ‘Wie zit er nou op een blinde, zieke jongen net ambities te wachten?’, was mijn gedachte.

Je kunt meer dan je denkt dat je kunt. Dat is mijn motto geworden. En dat wilde ik mezelf, en anderen laten zien. Omdat ik tijdens de afgelopen jaren geleerd heb dat niets onmogelijk is. Dat de kwaliteit van mijn leven gelijk staat aan de dromen die ik realiseer, en de hoeveelheid plezier die ik er vervolgens aan beleef.

Om die reden ben ik in 2009 mijn voettocht naar Santiago de Compostella gestart. Toen wist ik al dat het een enorme uitdaging zou worden. Want niet alleen liep ik toen nog steeds met Diabetes en kampte ik met mijn slechtziendheid, mijn algehele gezondheid verslechterde in rap tempo. Nog geen drie maanden voor mijn vertrek hoorde ik van mijn internist dat mijn nieren op het punt stonden ermee op te houden. Dat betekende voorbereidingen voor dialyse, een toekomst van spoelingen en een vooruitzicht van transplantatie.

Ik heb de Camino gelopen. 800 kilometer. En ik ben zelfs verder gegaan. Tot het einde van de wereld, Finisterre, nog een kleine 150 kilometer erbij.

De reeks doelen die ik voor mezelf gesteld heb in 2009 heb ik allemaal behaald. Van het opzetten van mijn eigen onderneming, tot het schrijven van mijn eerste boek en het vervullen van mijn jarenlange droom om de pelgrimstocht te lopen.

En nu? Nu heb ik nieuwe plannen. Nieuwe dromen. Ik ga door. Verder dan het gezichtsvermogen reikt. Want je moet het eerst geloven voordat je het ziet, wat ‘het’ ook is.

Ik ben sinds 28 mei 2010 gestart met dialyse, en geloof me, dat is geen pretje. Drie keer per week spoelen, hangend aan een machine voor 4 achtereenvolgende uren. Het kost me in totaal een hele werkdag. Transplantatie is nog ver weg, maar de onderzoeken zijn in volle gang. Dat is nog niet het zwaarste.

Het zwaarste kwam later pas. Mijn vriendin, die me aanspoorde om de Camino te gaan lopen (en wie ik overigens heb ontmoet tijdens The Life Skills University) overleed aan de gevolgen van kanker op 24 Juni dit jaar. Ze was nog net geen 36 jaar oud.

En nog geen twee weken geleden, een dag na mijn verjaardag, overleed mijn vader plotsklaps. Een enorm verlies.

2010 is niet het beste jaar ooit. Maar wat het me wel geleerd heeft, is dat je er goed aan doet zoveel mogelijk van elk moment te genieten. Want dat is het leven; een aaneenschakeling van momenten waarin je ervaart en beleeft.

Elk moment is uniek. Het biedt je de mogelijkheid om te groeien als mens. Naar andere mensen, naar zaken die belangrijk zijn voor je (zoals werk en hobby), maar ook naar jezelf. En ook al heb je misschien, net als ik, een zwaar jaar achter de rug, ik besef dat ik gezegend ben dat ik dit allemaal mag meemaken. Niet omdat ik dit graag allemaal wil meemaken, maar omdat het ervaringen zijn die me de gelegenheid geven om te groeien. Om lief te hebben, om te voelen. Om te leven.

Mijn doelen voor 2011 zijn groter dan die van afgelopen jaar if het jaar ervoor. En ik geloof dat ik ze ga halen. Van die doelen is er één waar ik nu al mee bezig ben: het rennen van een volledige, 42 kilometer lange marathon. Ik zie het mezelf al doen. Ik geloof erin. Ik kan het.

Ik kan meer dan dat ik denk dat ik kan.

Met dank aan mijn trainers, mensen die in me geloven, en de mensen die niet in mij geloven. En met dank aan jou. Voor het lezen.

Wat is jouw droom?

Robert

Yvette van Boven
11 years ago

Hallo Robert,

Wat heb jij al veel meegemaakt in je leven en wat heb je al veel bereikt. Voor mij ben je een geweldig inspirerend mens! Je doet me denken aan een vriend van me, Sean Swarner. Hij is de eerste kankeroverwinnaar die de mount everest heeft beklommen met maar slechts 1 werkende long. Ondertussen heeft hij alle hoogste bergtoppen van elk continent al beklommen. Lees maar eens wat er geschreven staat over Sean Swarner op internet of kijk op

Sean Swarner: Profile
The 29,035-foot giant known as Mt. Everest, tortures its challengers with life-threatening conditions such as 100 mph winds, the dramatic loss of oxygen, snowstorms, and deadly avalanches. Climbers of Everest are faced with incredible dangers when making their journey, but for Sean, the obstacles he overcame prior to his summit make his story even more compelling.

Sean isn’t just a cancer survivor; he is truly a medical marvel. He is the only person in the world ever to have been diagnosed with both Hodgkin’s Disease and Askin’s Sarcoma. He was diagnosed in the fourth and final stage of Hodgkin’s Disease at the young age of 13 when doctors expected him to live for no more than 3 months. A determined young man, he overcame his illness only to be stricken a second time when a deadly golf ball-sized tumor attacked his right lung. After removal of the Askin’s tumor, Sean was expected to live for less than two weeks. Now, a decade later and with only partial use of his lungs, Sean is accomplishing things that most would never dream possible.

Through some of the harshest, and most inclement weather environments in the world, Sean has continued to thrive. If there is anyone who can truly test the limits of the human spirit and overcome the world’s most difficult obstacles, it is Sean Swarner. Sean plans to continue enveloping the world with enduring adventures and inspiration. He continues to be active when it comes to both life and cancer awareness. Sean now delivers inspirational speeches around the world, yet he isn’t finished with his magnificent feats! His new goal is to become only the fifth person in history to accomplish the “Adventure Grand Slam,” which consists of not only climbing to the peak of the tallest mountain on each of the earth’s seven continents, but also trekking to both the North and South Poles. He will also, of course, become the first cancer survivor to complete this incredible endeavor. This seems like a daunting task, but he is well on his way. Sean returned to the United States in June of 2003 after climbing both Kilimanjaro (Africa) and Elbrus (Europe) in less than 10 days! On the summit of each peak, Sean is never alone. Every single person affected by cancer is with him in his heart and spirit. On the summit of Everest he brought a flag with names of those affected by cancer and left it on the top of the world forever commemorating the struggle of cancer patients world-wide. On each and every other peak, a flag bearing the following words are always near Sean’s heart in his chest pocket: “Dedicated to all those affected by cancer in this small world!! Keep climbing!!”

Sean’s successful summit of Mt. Everest was driven not only by his goal to reach the highest peak in the world, but to use his accomplishment as a way to spread cancer awareness. Sean’s incredible perseverance through cancer and even a brush with death on Everest caused by HACE (High Altitude Cerebral Edema) led to his determination to serve as a voice for cancer survivors worldwide.

By showing those affected by cancer how he has conquered some of the most difficult obstacles life could offer, Sean hopes to give others the will to live. He believes cancer patients can and do recover, and hopes his story will inspire those touched by cancer to dream big and never give up. Despite life’s setbacks, Sean believes those dreams are always in reach.

Sean believes, “The human body can accomplish anything the mind can dream, and climbing Everest remained my dream.”

Sean’s incredible life-altering experience is something he compares to the obstacles of a mountain climb. “I’m committed to shouting from the roof tops that there is hope for the hopeless, and miracles up and down the sides of whatever mountains people are climbing in their life.”

Anyone who knows him knows that Sean is never satisfied. His biggest problem won’t be success in accomplishing the “Adventure Grand Slam.” It will be figuring out how to top it!

Today, after traversing crevasses thousands of feet deep on rickety aluminum ladders, surviving hurricane-force winds in a flimsy tent, and losing a fellow climber along the way, Sean is the first and only cancer survivor to reach the summit of Mt. Everest.

Robert
11 years ago

Dank je wel Yvette,

Ik ben ook erg dankbaar dat ik kan doen wat ik mag doen.
Je voorbeeld van Sean vindt ik ook een erg inspirerend verhaal. Het gaat uiteindelijk om het verleggen van grenzen, je eigen persoonlijke grenzen. Daarmee vergroot je niet alleen je comfortzone, maar kun je anderen ook laten zien dat zij meer kunnen dan ze denken.

Bedankt voor je comment.

Elena
11 years ago

Ik was benieuwd hoe “opmerkelijk” ben ik sinds ik kon nadenken over wie ik ben, dus ongeveer rond jaar of 7-8.

Ik viel buiten regels – op school, in de vriendenkring, in mijn familie… Ja, ik ben anders! Gelukkig vonden mijn ouders mij bijzonder en gaven ze mij alle vrijheid om me te ontplooien: ik was goed zowel in wiskunde als in de taal en literatuur, ik deed aan athletiek, dansen, schilderen, theatergroup… en ging uit met alternatieve jongeren. Ik wou alles ervaren, niks kon ik missen! Met volle borst ademen, met volle kracht vechten voor mijn doel, met volle hart lief hebben…

En toen ging iets mis – ik weet nog steeds niet precies hoe het kon gebeuren, maar ik was mezelf kwijt geraakt toen ik naar Nederland ben gekomen. Passie en vrijheid waren verdwenen, ik ging “integreren”, ik verdraaide mezelf om me aan te passen, om bij te horen, om mensen tevreden houden. Het voelt nog steeds als verkrachting van mijn ziel waarvoor ik zelf instemde.

Nu 11 jaar later ben ik op weg naar mezelf. Ik ben anders – niet “gewoon”, niet “apart”, niet “vreemd” – ik ben unique. Mijn weg is unique… Maar mijn ervaring en inzichten helpen anderen, die op zoek zijn naar hun eigen plek hier in Nederland. Elke keer dat ik hoor dat mensen kracht en motiatie van mij krijgen, voel ik vervuld. Vreugde, geluk, inspiratie put ik vanuit de steun die ik aan anderen geef.

Heb ik bereikt, waarvan ik dacht dat het onmogelijk was? Mijn motto is “sky is NOT a limit”. Ik denk niet dat er beperkingen zijn: als ik echt iets wil, gebeurt het. Toen ik klein was, zei ik dat ik de koningin van Nederland zou worden. Toen wist ik niet waar Nederland is, laat staan wat de rol van de koningin is. Nu ben ik hier en heb mijn eigen “koninkrijk” opgebouwd.

Ik heb gevochten, oh ja, 10 jaar lange strijd tegen bureaucratie, tegen onbegrip, tegen vooroordelen… VOOR mijn familie, voor mijn kind, voor respect en acceptatie. En ik heb gewonnen.

Nu word ik afgebeeld als “dubbel talent”, geef ik trainingen en motiveer ik anderen zichzelf te blijven… well, tegen de politieke en maatschappelijke trend in, hopend dat mijn werk zal positieve kanten van diversiteit onder aandacht brengen.

Indra Radjkoemar
11 years ago

Toen ik op mijn 35ste verder wilde studeren zei één van mijn vrienden: Nu studeren? op deze leeftijd?

Na een tijdje rot gevoeld te hebben nam ik een beslissing nl. iemand die mij zodanig demotiveert kan geen vriend zijn. Weg ermee.
Ik maak korte metten met mensen die mij proberen te vertellen dat ik iets niet kan. Ik ben een ‘dwarsdenker’ en ik voel me ontzettend gelukkig.
Ik volg niet de geschiedenis, maar maak mijn eigen weg.

Toen ik geen baan kon vinden heb ik een baan gecreëerd. Na jaren gedacht te hebben dat ik misschien wel de enige ben die tegen de stroom in zwemt, kom ik nu steeds meer mensen tegen die hetzelfde doen en gelukkiger zijn dan de kudde.

Het doet mij goed om te zien dat er meer mensen zijn die het oude, geroeste denken met voeten betreden en het nieuwe bewustzijn steeds meer energie geven.
Ik blijf in mezelf geloven, no matter what. Ik hoef niet gewaardeerd te worden door klein geestige tirannen. De “wonderen” in de ogen van mijn cliënten die zichzelf gezegend voelen, na ooit opgegeven te zijn door professionelen, vertellen mij dat ik met iets zeer bijzonders bezig ben.

Dat is mijn kracht.

Robbert Bloemendaal
10 years ago

Zelf ben ik weer aan een studie begonnen op mijn 49e. Mijn broer van 45 begon toen ook aan een studie… ‘veel constructiever om zo met je mid life crisis om te gaan dan een nieuwe vriendin’, grapte mijn moeder. We zijn met velen, maar een kudde worden we nooit 😉

Anna Sofia van Hooijdonk

Hoe opmerkelijk ik ben?

Na een plotseling overlijden van een kindje van vrienden van mij, veranderde mijn leven drastisch. Het kindje overleed in mijn armen, reanimatie mocht niet baten, de wereld van mijn vrienden en mij stortte in! En toch is deze ervaring het eerste concrete moment geweest om mijzelf te openen voor meer. Ik vroeg mij namelijk af: “Als er dan meer is dan ik kan zien of geloven, leidt mij dan maar, want ik ben de weg kwijt!” En zo gebeurde het!

Een wonderbaarlijke ontwikkeling volgde, niets meer was vanzelfsprekend. Het leven was zwaar en dubbel. Enerzijds was ik dankbaar voor wat er was, anderzijds begreep ik de hardheid van het leven niet. Maar iedere keer als ik dreigde vast te lopen ontmoette ik wel iemand die me weer op weg hielp, inspireerde en aanmoedigde door te gaan.

Toen kreeg ik een tumor en het bericht dat, wanneer ik door zou leven zoals ik dat deed, ik over 5 jaar zelf een wrak zou zijn! Door deze boodschap werd ik wakker, begon ik te leven vanuit inspiratie, gevoel en overgave.
Wat wilde ik nog doen in die 5 jaar? Heb ik werkelijk geleefd wat ik in mij had? Ik besloot een aantal dingen drastisch te veranderen, ik wilde mijn leven gaan leven! Ik zocht een coach, deed diverse opleidingen zoals de academie voor natuurgeneeswijzen, de VO verpleegkundig specialist terminale zorg en ik begon mijn praktijk. Ik begeleidde vele mensen met klachten van zeer diverse aard.

Maar……

Ik had een droom; een huis, een plek realiseren waar mensen in de laatste fase van hun leven konden verblijven met alle zorg, aandacht, liefde en comfort die nodig en wenselijk was, voor hen en hun naasten.
We stonden in die tijd aan de wieg van de ontwikkeling van de palliatieve- en terminale zorg in Nederland, waar deze zorg nog niet erkend of vergoed werd. En vanuit een stichting, zonder eigen financiële vermogens, creëerde ik mijn droom, gesteund en gestimuleerd door vele lieve mensen om mij heen. Ik schreef een boek getiteld: “Licht op sterven” welke in eigen beheer werd uitgegeven. De opbrengst van dit boek werd mede gebruikt om de financiën te verkrijgen om de zorg deels te bekostigen, ook giften en donaties kwamen binnen.

Samen met mijn man en anderen werkten we, vrijwillig, we gaven 100% vanuit hart en ziel, soms dag en nacht. En alle mensen die we mochten huisvesten waren mijn leraren. Leraren in de weg naar en door het ziek zijn en sterven heen. Leraren door het proces van verlies en rouw. Vele mooie en wonderlijke momenten hebben we gedeeld.

En toen, na 8 jaar dit werk gedaan te hebben, veranderde mijn leven plotseling opnieuw van een sprookje in een nachtmerrie. Er kwam weer een point of in return in mijn leven: Mijn man overleed zeer plotseling en voor mij begonnen de weeën van de rouw. Wat nu? Hoe moest ik verder leven zonder mijn man, maatje, collega, mijn allesje? Vele dingen gingen niet meer zoals voorheen, wat we voorheen samen deden, kon en wilde ik niet alleen doen. Onze liefde was zeer groot, mijn verdriet en verlies evenzo. De pijn leek ondraaglijk. En na het eerste jaar zonder hem, verloor ik ook nog alles wat er was opgebouwd, tot en met mijn huis en werk aan toe. Opnieuw liep ik het labyrint van het leven.

En opnieuw was daar die wonderbaarlijke ontwikkeling. Nu op een dieper en intensere basis. En langzaam maar zeker overwon ik weer alle obstakels. Wederom schreef ik vele artikelen welke nu min of meer klaar liggen voor mijn volgende boek.
Ik wandelde mijn pad, met vallen en opstaan, met vele inspirerende momenten en ontmoetingen. Ik ben een rijk mens geworden, een multimiljonair, door al deze ervaringen. Mijn rode draad werd een gouden draad. Het is tijd om opnieuw te gaan delen wat ik ontvangen heb.

Een van de wonderlijke ontwikkelingen is recent de ontmoetingen nu met Vered en Nisandeh. Ik heb de kans gekregen en inmiddels ook aangenomen om de Business Bootcamp, de Master Entrepreneur training en Breakthrough to Success gedaan te hebben. Er staat nog e.e.a. aan te komen, waar ik met plezier naar uitkijk.

Mede dankzij de kans Vered, Nisandeh, alle E-teamleden en deelnemers te ontmoeten, en deze trainingen te volgen, kom ik weer helemaal in mijn volle potentie!
En dat maakt mij weer remarkable!!!

Yasmin Verschure
11 years ago

En bijzonder ben je!
Dikke zoen,
Yasmin

Indra Surya
11 years ago

Dank voor je ontroerend indrukwekkende verhaal, Anna Sofia.
Leef Wel! Indra

Anita Kist-Gieskes
11 years ago

Na het ontbreken van zonneschijn en plezier in mijn jeugd heb ik in 1980 de keuze gemaakt het ouderlijk huis te verlaten. Ik was het wel zat te horen dat ik niets kon en nergens voor deugde. Als eerste ben in toen verhuist naar de Lage Vuursche om daar een jaar als buurvrouw van, toen nog Prinses Beatrix, te wonen. In dit jaar kwam een verhuizing naar Oostenrijk op mijn pad, daar zochten ze een soort van au-pair. Daar heb ik vijf jaar van leven doorgebracht, geweldige jaren waarin ik veel geleerd en gezien heb. In 1986 ben ik toen naar NL terug gekomen want ik had mijn huidige echtgenoot leren kennen. IN ons huwelijk hebben we veel tegenslag gekend, kinderloosheid, werkeloosheid en chronische ziekte. Toch was dit geen reden om het hoofd te laten hangen. in 1990 ben ik begonnen aan en studie SPH aan de hogeschool Enschede en besloot al snel dat ook de studie MWD hierin deel moest worden. In vijf jaar tijd heb ik beide HBO opleidingen afgerond. Hoezo ik kan niets, die twijfel had toch weg moeten zijn. Echter iets dat al zo lang deel uitmaakt van je leven is niet zomaar weg. INmiddels een stijgende carriere achter de rug en dan wil je nog een move maken en dan…….. werkloos. Balen, twijfel en alle angsten die je je maar voor kunt stellen. In deze periode kwam Open Circles Academy in mijn leven en tot nog toe ook gebleven. Ik heb besloten als ZELFSTANDIG ONDERNEMER door te gaan, met dank aan de inspiratie van Vered en Nisandeh. Ik geloof in mijzelf en weet dat ik het ga redden. YES YES.

Robbert Bloemendaal
10 years ago

STOER. Dat is wat mij betreft het gevoel dat dit stuk overbrengt. Een intentie, een basis waarop je terug kunt vallen ondanks de angsten en twijfels die er ook zijn – en mogen zijn. WAT je gaat doen, geen idee. DAT je het gaat doen, geen twijfel.

reisgeleider.nl

Monique Rosier
11 years ago

Mentaal jezelf optimmeren lees ik in een van de comments. Voor hete vuren staan en die beschouwen als het vuur van de transformatie, dat is wat ik mij weer kon her-inneren na twee dagen fantastische bootcamp. Ik was niet van plan om te blijven. En koos ervoor om ook de tweede dag mee te maken.
Wat een cadeautje. Lieve mensen ontmoet, mensen zien groeien, persoonlijke cadeautjes gekregen.
In contact blijven met dat wat je te bieden hebt, daarin blijven geloven en je kwaliteit continue blijven verbeteren. En aandachtig zijn. Dat is wat ik weer terug gevonden heb.
So….thanks Nisandeh! En alle andere mensen, we hebben met zn allen een geweldig veld van positieve energie gecreeerd.

Jacoline Steegstra
11 years ago

Twintig jaar geleden vertrok ik als 22-jarige journaliste in mijn eentje naar Curaçao. Wat ik bij me had waren een koffer met kleren, mijn gitaar en mijn kat Oekel. Mijn andere spullen had ik weggegeven aan mijn dierbare vrienden en vriendinnen. Ik was net afgestudeerd en had tijdens mijn stage mijn hart verpand aan Curaçao. De kleuren, de muziek, de vrolijkheid, de zee, ik had er zo intens van genoten dat ik graag nog eens wat langer zou willen verblijven op het eiland. Ik had gedacht aan ongeveer 2 jaren, maar dat werden er uiteindelijk 20! Wat ik toen al leerde is dat je de beste kansen krijgt als je bereid bent alles los te laten: je familie, je vertrouwde omgeving, je spullen, je zekerheid.

Het eerste half jaar vond ik bijzonder moeilijk. De andere stagiaires waar ik mee optrok tijdens mijn stage waren vertrokken. Ik kende niemand. En ik had weinig tijd om nieuwe contacten te maken want ik werkte zes dagen per week. Op mijn enige vrije dag – zondag – stond ik mijn kleren te wassen in een ouderwetse wringer-wasmachine, waar je bij moest staan om de klus zelf af te maken. Van mijn eerste salaris kocht ik een -tigste-hands vw kever uit 1972, die het vaker niet dan wel deed. Was dit het Curaçao waar ik zo gek van was?

Gelukkig kwam er na enkele maanden een bijzondere kentering in mijn verhaal. Ik ontmoette mijn huidige man. Het was bepaald geen liefde op het eerste gezicht. Hij was daar gewoon als een vriend die me bijstond, die een betere woongelegenheid voor me vond, tijd met me doorbracht, met me ging squashen, duiken, zwemmen en me vooral een gevoel gaf van veiligheid. Pas veel later kreeg ik door hoe verknocht ik aan hem was.

Anderhalf jaar later zijn we getrouwd. We kregen een dochter en later ook nog twee zoons. We bouwden een huis, maakten goede dingen mee, maar helaas ook heel veel vervelende. Familieperikelen, ziekte van mijn man, een hernia en daardoor bedlegerigheid bij mij, operaties, kanker, het overlijden van mijn moeder op afstand… Ook financieel gezien viel het niet mee om met een salaris in guldens rond te komen op het peperdure Curaçao, waar alles moet worden ingevoerd uit het buitenland.

Toen ik met mijn man was getrouwd in 1991 beloofde ik hem niet alleen hem trouw te zijn, maar ook dat ik voor altijd bij hem zou blijven op zijn eiland. En omdat ik iemand ben van mijn woord, was ik daar nooit op teruggekomen.

In 2008 ging dat aan mij knagen. We hadden amper familie en vele van onze vrienden vertrokken van het eiland. Toen ik in augustus van dat jaar weer dik in de tranen op Hato stond om mijn beste vriendin dag te zeggen, knapte er iets in mij en dacht ik: dit is de laatste keer dat wij iemand uitzwaaien, de volgende keer komen ze ons uitzwaaien. Ik schrok van mijn eigen gedachte, maar besprak het met mijn man, die het eerst niet zo serieus nam. Toen kort daarna mijn vader in Nederland een ernstige hersenbloeding kreeg, wist ik het helemaal zeker: ik wil terug naar Nederland. Ik wil niet nog een keer een ouder op afstand verliezen.

Samen met mijn man gingen we de mogelijkheden eens bekijken. We maakten samen letterlijk de balans op. De voordelen van blijven op Curaçao, de nadelen van blijven. De voordelen van gaan en da nadelen van vertrekken naar Nederland. En we kwamen eenstemmig tot de conclusie dat het voor ons gezin als geheel, de ontwikkeling van de kinderen en onze toekomst het beste zou zijn om te vertrekken.

Onze omgeving reageerde geschokt toen we ons huis te koop zetten. Een baan vinden in Nederland terwijl je 40+ en 50+ bent? Dat kan je vergeten, zeker in deze tijd van recessie.

Maar wij bleven vol vertrouwen. Ik herinnerde me het thema van onze trouwpreek: ‘Mens, durf te leven.’ En de tekst: “wie naar de wolken kijkt en op de wind blijft letten, zal niet oogsten”
Dagelijks lezend uit de bijbel kreeg ik ook bevestigingen van boven: “be strong and courageous in the land that I will give you” sprong letterlijk van de pagina’s af. De zekerheid in mijn hart was zo groot dat ik geen moment heb getwijfeld over deze nieuwe stap.

Ik ging al vast met de kinderen vooruit. Mijn man bleef nog negen maanden wonen op het eiland om zijn werk af te ronden, terwijl ik in Nederland alles weer op poten zette. We spraken en zagen elkaar iedere avond via Skype en hij kwam twee keer op vakantie bij ons.

Nu zijn we sinds het voorjaar weer herenigd. In tegenstelling tot wat onze omgeving ons voorhield, kreeg mijn man direct een baan die hem op het lijf is geschreven. Ik startte mijn bedrijf als mediator en ben bezig mijn ondernemingsskills in rap tempo te ontwikkelen via het Business Bootcamp, de Master Entrepeneur Training en straks het Business Elite Coaching programma.
Vorige week waren we 19 jaar getrouwd. Omdat we beiden ons vaderland hebben durven loslaten hebben we elkaar gevonden en gaan we samen met onze kinderen alleen maar vooruit.

Ik weet niet zozeer wat er remarkable is aan mij, want ieder heeft zo zijn eigen unieke verhaal. Wel weet ik dat om op je bestemming te komen je bereid moet zijn goed te luisteren, te voelen en los te laten. Niet vasthouden aan het oude, maar openstaan voor nieuwe uitdagingen.

Robbert Bloemendaal
10 years ago

Niet EEN, maar TWEE keer ‘jezelf over de schutting gooien’ zou niet opmerkelijk zijn? Kom nou, het getuigt van heldenmoed. Gefeliciteerd met je succes, je zult vanuit je zijn en je echte ervaring heel wat mensen kunnen helpen. Pet af.

reisgeleider.nl

Els
Els
11 years ago

Trouwens…

de 30 kg die ik ineens kado kreeg…in een paar maanden…..zijn 27 febr. ook verdwenen, heb ik me voorgenomen.

Met geen mogelijkheid was het tegen te houden….na dit trauma…..maar nu gaan ze eraf !. Op mijn verjaardag ben ik weer 60 kg….en heb een kleine maat 36….Dan ben ik weer mezelf…Els.

Er zit een kleine Thailand hobbel in….waarom eten ze daar ook alleen maar rijst……

De eerste 3,2 kilo is eraf. …hoera!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

High 5

Els

Wilma Meuwissen
11 years ago

Heb je een doel bereikt, waarvan je dacht dat het onmogelijk voor je was?
Dit was al een moeilijke vraag mijn hele leven lang, wat is je doel?
Wanneer ergens in het verleden een werkgever vroeg naar mijn doelen, ontstond er altijd een groot vacuüm en was ik opeens de weg kwijt. Allerlei cursussen trainingen en vervolgens maar een hele opleiding tot gezondheidstherapeute op HBO nivo gestart naast mijn parttime baan als leidinggevende in de schoonmaak, en twee prachtige pubers in huis en een partner die heel hard werkte. Tijdens de opleiding na een val in een burn out geschoten. Tijdens een van die zap periodes OPHRA gezien waar de vraag gesteld werd “ Heb je al het verschil gemaakt voor iemand? “ OP dat moment heb ik me zelf beloofd, ik ga het verschil maken voor minstens een iemand.

Het behalen van het fel begeerde diploma gaf me nog steeds niet het gevoel van passie. Dat ontstond geleidelijk, werken met mensen die ziek zijn, de twinkeling in hun ogen terug brengen. Tijdens een van die “werkzaamheden” viel het woord “doel” en ik zei dat ben ik nog steeds aan te zoeken, mijn ultieme doel. De succesvolle zakenman begon te lachten en zei vervang het woord doel door missie want daar ben je al behoorlijk mee bezig!.

Ik weet nu, mijn missie is Het ontwikkelen van Liefde, kracht en wijsheid. Tevens dit aan zoveel mogelijk mensen leren.
JA ik mag nu zeggen, na een lange mooie reis die nog steeds doorgaat “ ik heb het verschil gemaakt voor,……mezelf en vele anderen. Door stap voor stap door te gaan ook al was mijn hele omgeving van mening dat ik de weg kwijt was omdat ik me met allerlei rare dingen ging bezig houden. Natuurgeneeskunde, diverse energetische geneeswijzen, een duur apparaat kopen geloven en dat zoiets als bioresonantie werkt? En dan als klap op de vuurpijl netwerkmarketing.

En recent zijn nog een paar mensen van hun geloof af gevallen Business Bootcamp?
En ik? Geniet!

Marlies
11 years ago

Ik ben natuurlijk bevooroordeeld omdat ik de zus ben :). De afgelopen jaren heb ik de transformatie mogen zien en meemaken. Deels dus een reisgenoot.
Een geweldig mens, een doener (niet lang lullen maar doen), zakelijk inzicht (misschien geërfd?), eerlijk en vooral erg liefdevol in haar werkwijze.
Zoek je duidelijkheid? Zoek je een oplossing? Zoek je een advies? Zoek je een gedegen therapeut? Ik weet zeker dat je niet voor één ding een oplossing, advies krijgt. Ik beveel haar jou en mijn cliënten van harte aan. MIJN zus… ik ben er trots op haar te kennen!

Wilma Meuwissen
11 years ago
Reply to  Marlies

Dank je wel dat je me zo geweldig steunt!
Namasté

Robbert Bloemendaal
10 years ago

Je hebt het verschil gemaakt voor JEZELF. En dat maakt je geloofwaardig. Want alleen wie liefde IS, kan liefde geven.

reisgeleider.nl

Fokkelien Dam
Fokkelien Dam
11 years ago

Ha Wilma,
Inspirator! Dat ben je zeker!
Als kind zag ik het leven simpel.
3 mogelijkheden.
1.De weg was duidelijk, je zag je einddoel en je liep er naar toe.
2.Het was iets moeilijker, je moest over iets heen, b.v. duinen. Dan rende je vol moed en ook iets van spanning de duin op, want daarachter lag, de zee…. of weer een nieuwe rij duinen.
3.Deze was het ergst! De weg die je moest lopen was duidelijk, telkens recht door, maar er kwam geen einde aan!
Jij geeft me dat spannende gevoel van nr. 2: Elke keer dat ik je bijzondere bachbloesemcursus volg, denk ik: Aha Eureka! Maar, dan volgt weer zo’n nieuwe spannende duinenrij!

Lieve groet,
Fokkelien.

Wilma Meuwissen
11 years ago
Reply to  Fokkelien Dam

Dank je wel Fokkelien
voor je mooi compliment! ( zit zowaar te blozen en met een hele grote glimlach ben ik je tip aan het uitvoeren)

Niets is mooier wanneer je mensen hun nieuwsgierigheid kunt blijven aanwakkeren en zeker bij diegene, zoals jij die al enorm veel kennis heeft over die prachtige dokter Bach bloesem remedies is extra feest!

tot de volgende keer !

Jeanne Gommers
Jeanne Gommers
11 years ago

HELLP een kind zoals Eva.
Dit is de titel van het boek dat ik bijna 17 jaar geleden bedacht toen ik zwanger op de IC van het Dijkzigtziekenhuis lag.
Het boek moet nog geschreven worden.
Eva is ondertussen 16 jaar, ze heeft een verstandelijke beperking en autisme. De eerste jaren van haar leven hebben we dat niet geweten. Ze was wel veel te vroeg (27 weken zwangerschap) en veel te klein geboren. ( gewicht 535 gram)

Maar goed, we draaiden Van Dikhout in de auto op weg naar het Sophia Kinderziekenhuis en we zongen de tekst : WE GAAN VOOR ALLES OF NIETS. En zo was het ook. Na 7 maanden vond ik het lang genoeg geduurd hebben en Eva ging mee naar huis. We moesten zuurstof en sondevoeding toedienen en maagsondes verwisselen. Maar goed, dat moest dan maar, het ziekenhuis was ik beu. Ik draaide dag en avonddienst en nachtdienst. Eva`s vader nam het `s aovnds over zodat ik vroeg naar bed kon. We hielden onszelf voor dat het wel goed zou komen.

Na een jaar Eva thuis verzorgd te hebben mocht de zuurstof er overdag af. Wat later ook `s nachts. Sondevoeding bleef ze voorlopig nog houden. Toen we een dag bijwoonden van ouders van kinderen met een chronische voedselweigering hoorde ik dokter Wouters spreken. Hij vertelde over een jongetje dat vanaf zijn 3 plotseling ging eten. Ik had maar een gedachte: Eva gaat dat ook doen. Toen we later met Eva bij hem op consult kwamen zei hij precies hetzelfde!!

En Eva was 3 jaar en 4 maanden en ja hoor, ineens ging ze dan eten. Alleen 4 maanden potjes, maar goed beter dan niets. En nog steeds zeiden we: HET KOMT WEL GOED. Als we dat niet gedaan hadden en geweten hadden dat ze een verstandelijke beperking en autisme had, dan had ze waarschijnlijk nog steeds sondevoeding gehad. We zijn nog vele vragen tegen gekomen hoe we nu weer dit of dat moesten oplossen. Er was eigenlijk maar EEN antwoord wat steeds terug kwam. Ja, het is Eva, bij Eva weet je maar nooit. Gewoon proberen, bij Eva weet je maar nooit.

Eva is nu redelijk zelfstandig, ze loopt stage bij een theaterwerkplaats voor mensen met een beperking. Ze gaat hier zelfstandig op de fiets naar toe.
En nog steeds geldt GEWOON PROBEREN en dan maar afwachten…
Nu zit ik in de orientatiefase om anderen op weg te helpen.
Met Biodanza, coaching, heling.

Dus hoe slecht het er ook uit lijkt te zien, er is altijd hoop.

Hartelijke groet,
Jeanne Gommers

Marjan Haselhoff
11 years ago

Toeval bestaat niet! Dus het moet zo zijn dat ik dit bericht las. Op het moment dat ik dit lees ben ik mijn boek aan het schrijven om mensen te inspireren. Om mijn verhaal op papier te zetten. En het klopt dat je eerst geinspireerd moet worden wil je zelf kunnen inspireren.

Mijn inspiratie kwam van het boek; Eat, Pray and Love van Elizabeth Gilbert. Zij vertelde in een interview wat het succes van haar boek was. Wij mensen willen herkenning en tevens hoop en inspiratie. Dit was het laatste stapje dat ik nodig had om mijn verhaal op papier te zetten.

De achterkant is als volgt.
Marjan Haselhoff gooit na 7 jaar werken het roer om. Ze verlaat een goede leidinggevende marketingpositie voor het onzekere bestaan van ondernemer. Ze gaat haar hart volgen door zich alleen maar te richten op het ontwikkelen van mensen. Ze beseft dat ze eerst zelf nog wel wat te ontwikkelen heeft alvorens ze anderen kan helpen. Ze stapt in een zeer intensieve training en doet onverwachts schokkende ontdekkingen op. Haar kijk op haarzelf en de wereld veranderden voorgoed 180 graden. Haar nieuwe inzichten gebruikt ze bij het opvoeden van haar 3 kinderen. En heeft ze hard nodig als haar man geconfronteerd wordt met een ziekte die zeer onzekere vormen aanneemt. Tijdens deze ziekte besluit het stel hun lang gekoesterde wens om een kindje te adopteren door te zetten en vertrekt naar China. De zorgen om haar man gecombineerd met het hechtingsproces van haar geadopteerde dochter eisen echter hun tol. Marjan wordt overspannen. Op eigen kracht komt ze hier uit. Terugkerend in haar werk valt de recessie in. Tijd voor bezinning. Wat uiteindelijk leidt tot het ontdekken van nieuwe talenten en nog meer leven vanuit eigen kracht.

Mijn boek is dus in wording. Ik heb nu 20.000 woorden geschreven. En ik wil vast delen gaan publiceren om te beginnen met inspireren en om natuurlijk een behoefte te creeren zodat mensen mijn boek willen kopen.

Ik heb een eigen Buro: Burokracht; Ik help mensen om met minder moeite meer te bereiken. Ik heb inmiddels een eZine en publiceer elke maand artikelen over het geheim van effectief werken/leven. Ik heb al veel abonnees in mijn bestand. En ik wil nu een eigen weblog beginnen om delen uit mijn boek te communiceren en het ware gezicht achter Marjan Haselhoff te laten zien.

Ook ben ik op zoek naar websites waar ik mijn verhaal kan delen. Dus het zou ongelofelijk mooi zijn als ik een plaatsje op jullie site kan krijgen waar ik anderen kan inspireren met MIJN VERHAAL. Mensen kunnen mij dan volgen tijdens het schrijven van mijn boek. En ze kunnen reactie geven op wat ik aan het schrijven ben. Is dat niet een mooi nieuw idee voor jullie?

Ik heb inmiddels een tweetal events van jullie bezocht. Een over vrouwen en ondernemen en een over netwerken. Mooie events die me aan het denken hebben gezet! Ga zo door!

groeten,
Marjan Haselhoff

Annette Wessels
11 years ago

Crisis een kans
De crisis kwam en de kans zie ik nu. Destijds had ik geen keuze ik moest nu wel mijn potentie leven. Al 21 jaar op 1 dag na had ik gekozen voor de liefde. Maar hij verloor op die ene dag zijn hart aan een ander en ik bleef in shock met 3 kinderen achter, au au au wat deed dat zeer. Ik had van mijn bedrijfje maar dat was niet levensvatbaar. Notaris, Advocaat, Sociale dienst, Rechtbank, Kamer van koophandel en Rabobank hadden er geen fiducie in en zeiden in koor:’Ach mevrouwtje u red het niet’. Ik voelde mij het slachtoffer.

Maar het ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan, als kunstenaar kon ik niet anders dan creëren en dit aan anderen te leren in de Klinker werkplaats voor kreativiteit. In plaats van te vechten met alle instanties die dan op je pad komen, was het mijn grote uitdaging in mijn eigen creatieve kracht te geloven. Bij alle tegenwerking vroeg ik mezelf af:’wat heb ik nu weer gecreëerd?’ Want zij waren mijn leermeesters en zo werd ik de schepper.

Tegenwoordig heet mijn werkplaats, de speelplaats voor kreativiteit, ik heb het gered dankzij mijn kreativiteit en als vanzelf trek ik door het geleerde vanzelf mijn doelgroep aan. Mensen die in een crisis zitten en de kans willen benutten hun kreatieve kracht aan te wenden om weer schepper te worden van hun leven. Het heeft allemaal heel erg zeer gedaan maar was noodzakelijk om mij dit te leren, wat op geen enkele school te leren valt. Ik had het voor geen goud willen missen want zo werd ik rijk van binnen.

Vorig jaar werd ik door de kreatieve industrie Zwolle verkozen tot kreatiefste ondernemer en dit jaar bestaat de Klinker 21 jaar. Spelenderwijs help ik mensen weer in hun kreatieve kracht te gaan staan en gek genoeg zijn dat vaak ondernemers. Ik leer nog iedere dag en dan vooral om te leren geld te vragen voor wat je het liefste doet en het beste kan, daarvoor zou een training bij Nisandeh heel goed voor me zijn. Ik hou niet van het woordje maar… maar ik heb de buffer nog niet.

Mariëtte Verlaan
11 years ago

Mijn opmerkelijkheid ligt er in dat ik ervoor ga om mensen hun mogelijkheden te laten ontdekken zodat zij zich vanuit die mogelijkheden en hun eigen kracht ontplooien en een geweldige persoonlijke groei doormaken.

Mijn inspiratie wordt gevoed door levenswijsheid, filosofie, boeken, quotes, ontmoetingen met inspirerende mensen, de natuur en seizoenen in mijn tuin, mijn eigen liefdevolle zijn, creatieve veelzijdigheid en bewuste aandacht voor mijn omgeving.

Ik geniet ervan als ik zowel de natuur (in de tuin) als mensen (in communicatie) zie bloeien en groeien!

Yvette van Boven
11 years ago

Heb je een doel bereikt, waarvan je dacht dat het onmogelijk voor je was?

Circa 10 jaar geleden net na de geboorte van mijn 4e dochter kreeg ik te horen wat niemand wil horen: Je hebt kanker. Baarmoederhalskanker. Vreselijk nieuws. Wist je dat er elke twee minuten een vrouw sterft aan baarmoederhalskanker? Ik was vreselijk bang, heb mezelf in gedachten wel 100 keer al in een doodskist zien liggen omdat ik dacht dat ik het niet zou overleven. Ik heb het hele circus doorlopen van chemo, bestraling, operaties, hyperthermie en ben er nog steeds. Het is nu mijn missie andere vrouwen te helpen hun kanker te overwinnen. Het moment dat ik dacht dat mijn leven zou eindigen is het begin van mijn ‘werkelijke’leven geworden.

Heb je gevochten en een obstakel overwonnen, waar anderen zouden hebben opgegeven?

Omdat ik 4 kleine kinderen had moest ik wel overwinnen. Ik mocht niet opgeven. Ik ontdekte dat kanker niet een oorzaak is, maar een gevolg ergens van. Daarom vroeg ik me steeds af waarom ik mijn kanker gekregen had. Wat moest ik leren. Ik leerde dat vele dingen die eerst erg belangrijk voor me waren eigenlijk geen waarde hadden. Ook ontdekte ik dat ik altijd alles in mijn leven had gedaan om een compliment van mijn vader te krijgen. Alles wat ik deed was nooit goed genoeg. Mijn kanker overleven was het eerste wat ik echt voor mezelf heb gedaan. Dit was een van de grootste lessen die ik moest leren.

Heb je gestaan voor waar je in geloofd, ook al waren anderen het niet me je eens?

Iedereen zegt altijd dat je moet vechten tegen je kanker, maar what you resist persists en wat je aandacht geeft wordt sterker in je leven. Ik zag mijn kanker ook niet als een vijand, maar als een vriend, een boodschapper, die me duidelijk wilde maken dat er bepaalde dingen in mijn leven waren die ik moest veranderen, anders zou ik daaraan overlijden. Vechten tegen een boodschapper of een boodschapper doden heeft geen zin. Ik moest de oorzaak van mijn kanker vinden, alleen dan kon ik mijn kanker overwinnen. Artsen weten na 40 jaar nog steeds niet hoe ze kanker moeten genezen. Die doen maar wat. Daarom wist ik dat ik ook zelf met mijn genezing aan de slag moest. Ik kon niet maar een beetje passief in bed blijven liggen. Uiteindelijk heb ik zoveel geleerd van mijn kanker dat ik het ben gaan zien als een kado. De meeste mensen (ook mijn professor) hebben zoiets van: “Hoe kun je dat zeggen: een kado!! Denk aan al die mensen die aan hun kanker zijn overleden!!” Maar ik denk juist aan die mensen. Het is de onwetendheid die hen slachtoffer laat zijn. Alles is energie en alles vibreert op een bepaalde frequentie. Ook kanker en gezondheid. Ik heb geleerd dat je moet groeien in bewustzijn om te kunnen genezen. Met je huidige bewustzijn waarmee je je kanker hebt gecreeerd kun je niet genezen. Met je huidige bewustzijn is je kanker dodelijk. Zoals Albert Einstein ooit al zei: No problem can be solved from the same level of consciousness that created it. Ik zeg niet dat ik nu weet hoe je alle kanker kunt overleven. Ik vertel je alleen hoe ik mijn kanker heb overwonnen en als jij ook met je genezing aan de slag wilt, open te staan voor nieuwe mogelijkheden en te onderzoeken of ze ook voor jou werken.

Heb je die extra stap gezet om echt een verschil te maken in het leven van een ander?

Ik heb een boek geschreven : ‘Kanker is een kado – Saboteer jij je genezing zonder dat jij je daar bewust van bent’ wat te koop is bij bijv. Bol.com. Daarna heb ik mijn boek in het engels vertaald omdat kankerpatienten niet alleen in Nederland wonen. Op dit moment heb ik nog een baan omdat de rekeningen betaald moeten worden thuis, maar het is mijn droom om wereldwijd trainingen te geven om mensen te helpen hun kansen om te genezen te vergroten. Hiervoor heb ik de Train de Trainer opleiding gevolgd omdat Open Circles heel succesvol is in het geven van trainingen. Waarom zou ik het wiel dan opnieuw proberen uit te vinden.

Op mijn engelse boek heb ik al heel goede recenties gekregen van mensen die bij de absolute top in hun vakgebied behoren. Mensen als Brian Tracy, Joe Vitale, Bernie Siegel, Janet Attwood, Sean Swarner, Larry Dossey, John Harricharan, Charley T. Jones, om er maar een paar te noemen. Mocht je ze niet kennen, kijk dan maar eens op internet wat er over hen geschreven staat. Ik dacht niemand kent Yvette uit Nederland, maar als zeer succesvolle beroemde mensen zeggen dat ze mijn boek geweldig vinden dan zegt dat veel meer. Waar ik heel erg trots op ben is de aanbeveling die ik heb gekregen van Christiane Northrup. Zij is één van de favoriete deskundigen van Oprah Winfrey die ze regelmatig raadpleegt tijdens haar shows. Zij schreef: “Cancer is a Gift is quite simply the most empowering book about cancer that I have ever read. It illuminates the truth with a capital T. My hope is that everyone diagnosed with or afraid of cancer finds the courage to read – and live – the message of this book. Bravo!”

Anna Sofia van Hooijdonk

Hallo Yvette,
Fantastisch, alleen de titel van het boek is al remarkable, laat staan degene die dit geschreven heeft!
Ik deel je visie. Enkele jaren geleden schreef ik een artikel met als titel: “Ziekte als last, kans of als gift!”
Succes verder en tot ziens ergens!

Yvette van Boven
11 years ago

Hallo Anna Sofia,

Ik heb net je verhaal gelezen en vind jou ook zeker een heel inspirerende vrouw.
Het is in het leven, maar net hoe je tegen de dingen aankijkt. Voel je je slachtoffer of zie je je ervaringen als ‘stepping stones’ om te groeien in het leven. Jij zult ook veel kankerpatienten ontmoet hebben in verband met je palliatieve- en terminale zorg en ben benieuwd naar je ervaringen.

Anouk
Anouk
11 years ago

Wow, wat een mooi verhaal! Volgens mij heb je het echt helemaal begrepen!

Yvette van Boven
11 years ago
Reply to  Anouk

Hallo Anouk,

Wat ben jij een inspirerende vrouw! Ik herken mezelf in je verhaal en ben benieuwd naar je boek. Ik weet zeker dat je daarmee veel mensen zult helpen hun leven te transformeren door hen te laten zien hoe ze van hun zwakte hun sterkte kunnen maken.

karin Hogenboom
11 years ago

Beste Yvette,
Wat een mooi bijzonder verhaal. Ik wens je veel succes en ben er van overtuigd dat je veel mensen zult gaan helpen met je training.
groetjes Karin

Yvette van Boven
11 years ago

Dank je wel Karin!!

Robbert Bloemendaal
10 years ago

Omarm de omstandigheden zodat ze jou kunnen transformeren – waardoor ze vervolgens veranderen in de richting van je nieuwe manifestatie. Ongelofelijk dat je dat voor elkaar hebt gekregen met zo’n dreiging die voor je staat! Het laat ook zien dat het ziekbed een spirituele reis is – welke kant deze reis opgaat is aan ons. Je verhaal inspireert me. Dank.

reisgeleider.nl

Thierri
Thierri
11 years ago

Hallo nederlanders, nederbelgen, belgen en alle deelnemende Boot Camp ondernemers,

Ik wil jullie wat bekennen.
Ik ben bijna 57 jaar …jong.
2 Januari is het zover. En nu zaterdag gooi ik het roer om, dankzij mijn upline An die mij heeft uitgenodigd.

Ik heb na mijn echtscheiding in 1996 jaren zitten klooien van de ene rotjob naar de andere rotjob.
In een vorig leven was ik nog bankkantoordirekteur van een grootbank in België. Hierna ging het alleen maar bergaf met mij. Burnout, depressies zonder einde, mijzelf verwaarlozend tot en met.

Maar met heel veel moeite en geduld heb ik mij mentaal terug bovenop getimmerd. Met een beetje inspiratie links en rechts en een handvol spiritualiteit ben ik er nu klaar voor, op een leeftijd waaarop anderen uitgerangeerd worden of het zelf voor bekeken houden, om gelijktijdig 2 verschillende businessen te lanceren.

Ik ben er klaar voor om mensen te enthousiasmeren om samen met mij groot te worden. Ik ga met een gans team enthousiaste mensen een nieuw concept lanceren om via sleutel-op-de-deur bouwbedrijven hypotheken te makelen.
Ik ben er klaar voor om samen met mijn upline An een Herba Life onderneming uit te bouwen.

En dit wil ik nog minstens 20 jaar doen. Nee, ik ben dus niet aan het uitbollen, Ik begin pas te leven, ik begin pas te ondernemen.

Voor de connaisseurs in het spirituële, de Wilde Goose stichter Michael Barnett (een uitgeweken brit die in Duitsland zijn spirituële onderneming leidt) is pas 75 geworden en nog heel actief.
Hij is mijn stichtend voorbeeld om in dit leven iets bijzonders neer te zetten op een manier waar anderen ook beter van worden.

Ik ben er klaar voor om dankzij de inzichten en het leerproces via de Bootcamp mijn mijlpaalknop om te draaien.

Ik heb met heel veel geduld en tijd geleerd van mezelf te houden. En daarom stroomt er universele Liefde naar anderen waardoor de wereld zich ook aan mij openbaart.
Ik heb mijn handen geopend en ontvang dàt wat mij verder brengt dan ooit.

Ik zie jullie allemaal zaterdag.
Thierri
{ti:ri:} , zo spreek je mijn naam uit

Els
Els
11 years ago

Tim… top!!!
gaat het niet L om… dan gaat het R om… en anders er tussen door!!!

Wat een voorbeeld…

Groet

Els

Patrick
11 years ago

Niet bang voor uitdagingen en onmogelijkheden

Het verhaal van bedrijfsadviesPACO gaat over het overwinnen van onrecht en een nieuw bestaan opzetten.

In maart 2010 kreeg ik te horen dat , ondanks goede resultaten in mijn functie en in het bezit van een onbepaald tijd contract, ik niet meer benodigd was bij mijn werkgever op de leeftijd van 45 jaar.
De weg tot aan de rechter gaf zelfs aan dat ik in mijn gelijk stond, maar toch kon ik daar niet meer blijven.
Wat dan te doen……….inderdaad met de dosis vechtlust die ik altijd al in mijn bezit had en de steun van mijn vrouw ben ik toen een eigen bedrijf gaan opzetten in de vakantie periode en in de crisis van 2010 in een activiteit die iedereen kent maar niemand wil erkennen.

Waarom?, omdat ik niet het type ben dat gaat zitten in een hoekje en ga wachten totdat iemand mij oppakt of vindt.
Dus heb ik gebruik gemaakt van mijn sterke punten: communicatie, kennis en ervaring, en dat heb ik gecombineerd met wat het bedrijfsleven nodig heeft vandaag de dag.
En dat was “sociale innovatie”of te wel aandacht geven aan je personeel om zodoende ervoor te zorgen dat je personeel niet wegloopt naar een ander maar voor je wilt blijven werken.

Nu 5 maanden later ben ik bezig aan mijn 5e opdracht en kan ik zeggen dat het goed loopt. Ondanks het feit dat ik NIETS uit mijn oude netwerk kon gebruiken, maar met een dosis optimisme en doorzettingsvermogen ben ik van Oostvoorne naar Arnhem, van Vlissingen naar Ede gereden om er voor te zorgen dat iedereen mijn bedrijf ging leren kennen. Daarbij ook een website opgezet en flyers gemaakt.

Kortom mijn succes op dit moment kon ik zelf afdwingen. want als ik had moeten wachten op een gepaste vacature of positief antwoord op een sollicitatie dan had ik nu nog thuis gezeten. Daarbij moet je soms je businessplan laten varen en met een iets lager tarief of iets ander werk genoegen nemen.
Wat in ieder geval duidelijk moet zijn uit dit geval is dat je je eigen toekomst kunt bepalen als je er voor 150% voor gaat en je thuis front achter je staat

Patrick

Robbert Bloemendaal
10 years ago
Reply to  Patrick

Prachtig verhaal, Patrick, het verhaal van iemand die van een vlot afgeduwd wordt en merkt dat hij kan zwemmen… en zeg nou zelf, is ‘kunnen zwemmen’ niet een veel grotere zekerheid dan ‘veilig op een vlot zitten’?

Els Cappel
11 years ago

Overleven….voordat ik geboren was…wist ik het al. Mijn hele jeugd. Mishandeling, verwaarlozing en niet gezien worden. Ik ben bijna verdronken….maar durfde het niet te vertellen…..ik
heb een steekvlam in mijn gezicht gekregen, nadat ik de lucifer bij de geiser hield…zoals ik had zien doen. Mijn haar weggebrand en geschroeid, geen wenkbrauwen meer, geen wimpers….en niemand zag wat. Ik keek wel uit om het te vertellen. Op school werd ik gepest. Ik had astma.

Mijn redding was internaat. Ik werd niet meer gepest en ik besloot om dat zo te houden. Ik was een persoonlijkheid, stond op mijn 1e rapport.

Om een lang verhaal kort te maken. Een ongezonde sfeer, levert ook een verkeerde keus in partner, ik was die sfeer toch gewend…. Helaas heb ik geen kinderen mogen krijgen. Zelfs voor de onderzoeken ging ik alleen.

Mijn bedrijf deed ik alleen….totdat ik er genoeg van had en van de ene op de andere dag besloot om te stoppen. Het altijd aanwezige onveilige gevoel bezorgde me op mijn 33e al mijn 1e burn-out. Er zouden nog vele volgen of zijn ze nooit overgegaan.

Ik las een boek en ben aan mezelf gaan werken. Meters boeken heb ik gelezen, trainingen gedaan. EMDR, neurofeedback, biofeedback. Dit advies kreeg ik van Prof.dr Maes, die wel kon vinden wat er met me aan de hand was. Inmiddels ben ik genezen…bijna. Nog 1 hobbel te nemen, helaas.

Op de dag dat zijn 30 jarige zoon aan een pijnstiller overleden was, sloeg mijn partner op tilt..waarbij drank ook zeker een rol speelde….en probeerde hij me te vermoorden. Dat was 21 februari dit jaar. Inmiddels heb ik aan 1 kant boven, nu allemaal kronen, hierdoor. Even met een knie op de grond vastdrukken door mijn lieverd van 2 meter.

En toen…kreeg ik van Debbie, via U-go4it, een uitnodiging om naar Business Bootcamp te komen. Dat heb ik gedaan…en ik voelde mijn kracht weer terugkomen….energie!!! Ik wist toen al, dat ik de trainingen voor de persoonlijke Breakthrough to Success zou gaan doen… ook de Life Skills University. Inmiddels heb ik alle trainingen al gedaan of heb ik me er voor ingeschreven.

Vorige week heb ik mijn plankje… met daarop THE PAST… aan gruzelementen geslagen…onder het oog van 400 mensen,die me aanmoedigde. Hoezo niet gezien. Hoezo Remy. Dit moment was mijn Breaktrough. Inmiddels heb ik een vakantie geboekt..ik ga alleen….mijn grootste angst…Remy… hoort ook tot het verleden.

Ik ben trots op mezelf…heel trots. Het verleden is voorbij…de toekomst wacht…en ik kom eraan…..ik ben er klaar voor.

Allemaal bedankt, dat we dit weekend met elkaar konden delen.

High 5
Els

Esther Molenaar
11 years ago
Reply to  Els Cappel

Lieve Els,

Tijdens de Breakthrough to Success had je wel iets verteld over jouw verleden.
Zo zie je maar weer dat er achter iedereen een verhaal zit.

Ik vind het geweldig om hier te lezen hoe jij je niet op je kop hebt laten zitten. Dat je op de Breakthrough to Success was heeft mij dat al verteld.

Lieve lieve Els je bent een mooi mens en ik reken erop dat ik in de toekomst nog veel van jouw nabijheid mag genieten.

Thalien
11 years ago

ooohh ik word zo blij van al jullie positieve berichten dank jullie wel!! i became a remarkable person because i insist on keeping myself surrounded with remarkable people, it’s contagious.

see you this weekend, liefs

Mienke van Rozen
11 years ago

Hoe inspirerend ben ik? Wel, ik durf wel te zeggen: heel inspirerend!

Doordat ik het algemene volksgemekker iets van tegenwicht wil geven, ben ik vorig jaar begonnen met een krachtig initiatief:

12-12/12:12

Nu kan ik hier wel gaan vertellen wat we op 12 december gaan doen, dit jaar zelfs met tenminste 2.000 mensen, maar je kan ook even naar de website surfen: 12121212.nl. Ik hoop dat dit jou zal inspireren om ook mee te gaan doen en het weer door te geven aan de mensen in JOUW wereld. Dit doe je door erover te Twitteren met #12121212 of door je aan te melden als deelnemer. Dit kan op Facebook, LinkedIn en Hyves.

Geef en geniet! (En tot zaterdag… Business Bootcamp – ik heb er zin in!)

Wilma Meuwissen
11 years ago

Hallo Mienke

Mooi initiatief, tijd staat in mijn agenda getwitter zal het ook worden.
Er staat in mijn agenda dat ik as woensdag avond
hier tijd aan ga besteden door de rest van mijn social networking dit initiatief te vertellen, mijn focus zal de rest doen

heel veel succes toegewenst!